غزل شمارهٔ 596

سروی چو تو می‌باید، تا باغ بیاراید

ور در همه باغستان، سروی نبوَد شاید

در تابش خورشیدش رقصم به چه می‌باید

تا ذره چو رقص آید از منش به یاد آید

مستان می ما را هم ساقی ما باید

با آن همه شیرینی گر ترش کند شاید