صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 6432از داغ بود چهره افروخته من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6432

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6433یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6433

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6434اشکی که از ندامت ریزند باده خواران

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6434

17 اشعار

غزل شمارهٔ 6435دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6435

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6436چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6436

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6437ای قامت بلندت معراج آفریدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6437

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6438ای خطت رهنمای سوختگان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6438

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6439گوشه آن نقاب را بشکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6439

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6440مکن منع تماشایی ز دیدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6440

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6441رهن می ناب شد، جبه و دستار من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6441

20 اشعار

غزل شمارهٔ 6442پاک کن از لوح جهان زنگ من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6442

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6443شد گلستان خارخار من به من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6443

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6444روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنین

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6444

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6445

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6446من که در فردوس افتادم به نقد از یاد او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6446

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6447دیده روشن می شود از خط عنبر یار او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6447

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6448بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6448

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6449عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6449

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6450آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6450

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6451عشق صیادی است گردون حلقه فتراک او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6451

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6452هر که را دل آب شد از روی آتشناک او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6452

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6454دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6454

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6455زهر آب زندگانی می شود در جام او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6455

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6456خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6456

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6457از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6457

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6458قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6458

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6459نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6459

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6460می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6460

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6461

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6462جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6462

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6463می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6463

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6464نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6464

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6465

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6466می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6466

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6467

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6468ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6468

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6469خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6469

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6470می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6470

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6471گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6471

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6472از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6472

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6473

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6474

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6475جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6475

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6476

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6477ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6477

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6478

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6479نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6479

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6480

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6481نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6481

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6482

آڈیو

31 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6432–از داغ بود چهره افروخته من

غزل شمارهٔ 6433–یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان

غزل شمارهٔ 6434–اشکی که از ندامت ریزند باده خواران

غزل شمارهٔ 6435–دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهان

غزل شمارهٔ 6436–چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن

غزل شمارهٔ 6437–ای قامت بلندت معراج آفریدن

غزل شمارهٔ 6438–ای خطت رهنمای سوختگان

غزل شمارهٔ 6439–گوشه آن نقاب را بشکن

غزل شمارهٔ 6440–مکن منع تماشایی ز دیدن

غزل شمارهٔ 6441–رهن می ناب شد، جبه و دستار من

غزل شمارهٔ 6442–پاک کن از لوح جهان زنگ من

غزل شمارهٔ 6443–شد گلستان خارخار من به من

غزل شمارهٔ 6444–روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنین

غزل شمارهٔ 6445–لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب او

غزل شمارهٔ 6446–من که در فردوس افتادم به نقد از یاد او

غزل شمارهٔ 6447–دیده روشن می شود از خط عنبر یار او

غزل شمارهٔ 6448–بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او

غزل شمارهٔ 6449–عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در او

غزل شمارهٔ 6450–آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو

غزل شمارهٔ 6451–عشق صیادی است گردون حلقه فتراک او

غزل شمارهٔ 6452–هر که را دل آب شد از روی آتشناک او

غزل شمارهٔ 6454–دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

غزل شمارهٔ 6455–زهر آب زندگانی می شود در جام او

غزل شمارهٔ 6456–خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

غزل شمارهٔ 6457–از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

غزل شمارهٔ 6458–قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6459–نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6460–می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

غزل شمارهٔ 6461–می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

غزل شمارهٔ 6462–جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

غزل شمارهٔ 6463–می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو

غزل شمارهٔ 6464–نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

غزل شمارهٔ 6465–صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو

غزل شمارهٔ 6466–می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو

غزل شمارهٔ 6467–از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

غزل شمارهٔ 6468–ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو

غزل شمارهٔ 6469–خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو

غزل شمارهٔ 6470–می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

غزل شمارهٔ 6471–گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

غزل شمارهٔ 6472–از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟

غزل شمارهٔ 6473–ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474–ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475–جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476–بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477–ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478–برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479–نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480–دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481–نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482–عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6432–از داغ بود چهره افروخته من

غزل شمارهٔ 6433–یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان

غزل شمارهٔ 6434–اشکی که از ندامت ریزند باده خواران

غزل شمارهٔ 6435–دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهان

غزل شمارهٔ 6436–چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن

غزل شمارهٔ 6437–ای قامت بلندت معراج آفریدن

غزل شمارهٔ 6438–ای خطت رهنمای سوختگان

غزل شمارهٔ 6439–گوشه آن نقاب را بشکن

غزل شمارهٔ 6440–مکن منع تماشایی ز دیدن

غزل شمارهٔ 6441–رهن می ناب شد، جبه و دستار من

غزل شمارهٔ 6442–پاک کن از لوح جهان زنگ من

غزل شمارهٔ 6443–شد گلستان خارخار من به من

غزل شمارهٔ 6444–روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنین

غزل شمارهٔ 6445–لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب او

غزل شمارهٔ 6446–من که در فردوس افتادم به نقد از یاد او

غزل شمارهٔ 6447–دیده روشن می شود از خط عنبر یار او

غزل شمارهٔ 6448–بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او

غزل شمارهٔ 6449–عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در او

غزل شمارهٔ 6450–آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو

غزل شمارهٔ 6451–عشق صیادی است گردون حلقه فتراک او

غزل شمارهٔ 6452–هر که را دل آب شد از روی آتشناک او

غزل شمارهٔ 6454–دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

غزل شمارهٔ 6455–زهر آب زندگانی می شود در جام او

غزل شمارهٔ 6456–خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

غزل شمارهٔ 6457–از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

غزل شمارهٔ 6458–قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6432از داغ بود چهره افروخته من

غزل شمارهٔ 6433یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان

غزل شمارهٔ 6434اشکی که از ندامت ریزند باده خواران

غزل شمارهٔ 6435دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهان

غزل شمارهٔ 6436چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن

غزل شمارهٔ 6437ای قامت بلندت معراج آفریدن

غزل شمارهٔ 6438ای خطت رهنمای سوختگان

غزل شمارهٔ 6439گوشه آن نقاب را بشکن

غزل شمارهٔ 6440مکن منع تماشایی ز دیدن

غزل شمارهٔ 6441رهن می ناب شد، جبه و دستار من

غزل شمارهٔ 6442پاک کن از لوح جهان زنگ من

غزل شمارهٔ 6443شد گلستان خارخار من به من

غزل شمارهٔ 6444روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنین

غزل شمارهٔ 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب او

غزل شمارهٔ 6446من که در فردوس افتادم به نقد از یاد او

غزل شمارهٔ 6447دیده روشن می شود از خط عنبر یار او

غزل شمارهٔ 6448بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او

غزل شمارهٔ 6449عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در او

غزل شمارهٔ 6450آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو

غزل شمارهٔ 6451عشق صیادی است گردون حلقه فتراک او

غزل شمارهٔ 6452هر که را دل آب شد از روی آتشناک او

غزل شمارهٔ 6454دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

غزل شمارهٔ 6455زهر آب زندگانی می شود در جام او

غزل شمارهٔ 6456خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

غزل شمارهٔ 6457از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

غزل شمارهٔ 6458قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6459نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6460می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

غزل شمارهٔ 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

غزل شمارهٔ 6462جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

غزل شمارهٔ 6463می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو

غزل شمارهٔ 6464نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

غزل شمارهٔ 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو

غزل شمارهٔ 6466می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو

غزل شمارهٔ 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

غزل شمارهٔ 6468ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو

غزل شمارهٔ 6469خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو

غزل شمارهٔ 6470می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

غزل شمارهٔ 6471گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

غزل شمارهٔ 6472از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟

غزل شمارهٔ 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

غزل شمارهٔ 6432از داغ بود چهره افروخته من

غزل شمارهٔ 6433یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان

غزل شمارهٔ 6434اشکی که از ندامت ریزند باده خواران

غزل شمارهٔ 6435دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهان

غزل شمارهٔ 6436چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن

غزل شمارهٔ 6437ای قامت بلندت معراج آفریدن

غزل شمارهٔ 6438ای خطت رهنمای سوختگان

غزل شمارهٔ 6439گوشه آن نقاب را بشکن

غزل شمارهٔ 6440مکن منع تماشایی ز دیدن

غزل شمارهٔ 6441رهن می ناب شد، جبه و دستار من

غزل شمارهٔ 6442پاک کن از لوح جهان زنگ من

غزل شمارهٔ 6443شد گلستان خارخار من به من

غزل شمارهٔ 6444روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنین

غزل شمارهٔ 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب او

غزل شمارهٔ 6446من که در فردوس افتادم به نقد از یاد او

غزل شمارهٔ 6447دیده روشن می شود از خط عنبر یار او

غزل شمارهٔ 6448بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او

غزل شمارهٔ 6449عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در او

غزل شمارهٔ 6450آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو

غزل شمارهٔ 6451عشق صیادی است گردون حلقه فتراک او

غزل شمارهٔ 6452هر که را دل آب شد از روی آتشناک او

غزل شمارهٔ 6454دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

غزل شمارهٔ 6455زهر آب زندگانی می شود در جام او

غزل شمارهٔ 6456خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

غزل شمارهٔ 6457از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

غزل شمارهٔ 6458قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6459نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6460می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

غزل شمارهٔ 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

غزل شمارهٔ 6462جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو