صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 5072از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5072

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5073

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5074

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5075

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5076سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5076

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5077

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5078

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5079

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5080آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5080

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5081شوخی که مرا هست تمنای وصالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5081

4 اشعار

غزل شمارهٔ 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5082

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5083آن کس که نشان داد برون از دو جهانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5083

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5084از رشته جان تاب برد موی میانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5084

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5085

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5086

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5087

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5088نریزد اگر آب لطف از جمالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5088

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5089سری را که بالین شود آستانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5089

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5090سخن تانگردد چو موی میانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5090

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5091

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5092اگر چشم کافر فتد برلقایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5092

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5093حضوری داشتم شب با خیالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5093

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5094شده است از شوق تیغ جان ستانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5094

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5095ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5095

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5096در جهان دل مبند و اسبابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5096

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5097هرکه بیند به چشم بیمارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5097

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5098می ز شرم لب می آشامش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5098

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5099هر که خموش از شکایت است زبانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5099

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5100بس که زند موج نور سرو روانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5100

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5101برسر حرف آمده است چشم سیاهش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5101

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5102از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5102

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5103بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5103

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5104در خرابات مغان ستار باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5104

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5105از کفر توان رستن ای یار به آمیزش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5105

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5106مهر لب هزره گو پرده آهستگی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5106

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5107هر حلقه ز کاکل رسایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5107

21 اشعار

غزل شمارهٔ 5108از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5108

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5109ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5109

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5110محبت تو ز دل داد پیچ و تاب عوض

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5110

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5111در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5111

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5112ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خط

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5112

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5113مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خط

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5113

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5114پرست دفتر افلاک از حساب غلط

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5114

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5115چون برق زود می گذرد آب و تاب خط

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5115

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5116افتاد ماه عارض او در وبال خط

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5116

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5117زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خط

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5117

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5118ز گنجهای گرانمایه بی نثار چه حظ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5118

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5119گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5119

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5120در عروج نشأه می می کند طوفان سماع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5120

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5121

12 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5072–از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

غزل شمارهٔ 5073–تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

غزل شمارهٔ 5074–حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

غزل شمارهٔ 5075–رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

غزل شمارهٔ 5076–سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

غزل شمارهٔ 5077–از صحبت افسرده روانان به حذر باش

غزل شمارهٔ 5078–فارغ ز تمنای جهان گذران باش

غزل شمارهٔ 5079–چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش

غزل شمارهٔ 5080–آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

غزل شمارهٔ 5081–شوخی که مرا هست تمنای وصالش

غزل شمارهٔ 5082–شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

غزل شمارهٔ 5083–آن کس که نشان داد برون از دو جهانش

غزل شمارهٔ 5084–از رشته جان تاب برد موی میانش

غزل شمارهٔ 5085–آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش

غزل شمارهٔ 5086–جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش

غزل شمارهٔ 5087–در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش

غزل شمارهٔ 5088–نریزد اگر آب لطف از جمالش

غزل شمارهٔ 5089–سری را که بالین شود آستانش

غزل شمارهٔ 5090–سخن تانگردد چو موی میانش

غزل شمارهٔ 5091–که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟

غزل شمارهٔ 5092–اگر چشم کافر فتد برلقایش

غزل شمارهٔ 5093–حضوری داشتم شب با خیالش

غزل شمارهٔ 5094–شده است از شوق تیغ جان ستانش

غزل شمارهٔ 5095–ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش

غزل شمارهٔ 5096–در جهان دل مبند و اسبابش

غزل شمارهٔ 5097–هرکه بیند به چشم بیمارش

غزل شمارهٔ 5098–می ز شرم لب می آشامش

غزل شمارهٔ 5099–هر که خموش از شکایت است زبانش

غزل شمارهٔ 5100–بس که زند موج نور سرو روانش

غزل شمارهٔ 5101–برسر حرف آمده است چشم سیاهش

غزل شمارهٔ 5102–از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

غزل شمارهٔ 5103–بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش

غزل شمارهٔ 5104–در خرابات مغان ستار باش

غزل شمارهٔ 5105–از کفر توان رستن ای یار به آمیزش

غزل شمارهٔ 5106–مهر لب هزره گو پرده آهستگی است

غزل شمارهٔ 5107–هر حلقه ز کاکل رسایش

غزل شمارهٔ 5108–از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص

غزل شمارهٔ 5109–ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص

غزل شمارهٔ 5110–محبت تو ز دل داد پیچ و تاب عوض

غزل شمارهٔ 5111–در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط

غزل شمارهٔ 5112–ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خط

غزل شمارهٔ 5113–مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خط

غزل شمارهٔ 5114–پرست دفتر افلاک از حساب غلط

غزل شمارهٔ 5115–چون برق زود می گذرد آب و تاب خط

غزل شمارهٔ 5116–افتاد ماه عارض او در وبال خط

غزل شمارهٔ 5117–زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خط

غزل شمارهٔ 5118–ز گنجهای گرانمایه بی نثار چه حظ؟

غزل شمارهٔ 5119–گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع

غزل شمارهٔ 5120–در عروج نشأه می می کند طوفان سماع

غزل شمارهٔ 5121–می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5072–از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

غزل شمارهٔ 5073–تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

غزل شمارهٔ 5074–حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

غزل شمارهٔ 5075–رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

غزل شمارهٔ 5076–سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

غزل شمارهٔ 5077–از صحبت افسرده روانان به حذر باش

غزل شمارهٔ 5078–فارغ ز تمنای جهان گذران باش

غزل شمارهٔ 5079–چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش

غزل شمارهٔ 5080–آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

غزل شمارهٔ 5081–شوخی که مرا هست تمنای وصالش

غزل شمارهٔ 5082–شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

غزل شمارهٔ 5083–آن کس که نشان داد برون از دو جهانش

غزل شمارهٔ 5084–از رشته جان تاب برد موی میانش

غزل شمارهٔ 5085–آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش

غزل شمارهٔ 5086–جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش

غزل شمارهٔ 5087–در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش

غزل شمارهٔ 5088–نریزد اگر آب لطف از جمالش

غزل شمارهٔ 5089–سری را که بالین شود آستانش

غزل شمارهٔ 5090–سخن تانگردد چو موی میانش

غزل شمارهٔ 5091–که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟

غزل شمارهٔ 5092–اگر چشم کافر فتد برلقایش

غزل شمارهٔ 5093–حضوری داشتم شب با خیالش

غزل شمارهٔ 5094–شده است از شوق تیغ جان ستانش

غزل شمارهٔ 5095–ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش

غزل شمارهٔ 5096–در جهان دل مبند و اسبابش

غزل شمارهٔ 5097–هرکه بیند به چشم بیمارش

غزل شمارهٔ 5072از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

غزل شمارهٔ 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

غزل شمارهٔ 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

غزل شمارهٔ 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

غزل شمارهٔ 5076سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

غزل شمارهٔ 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باش

غزل شمارهٔ 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باش

غزل شمارهٔ 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش

غزل شمارهٔ 5080آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

غزل شمارهٔ 5081شوخی که مرا هست تمنای وصالش

غزل شمارهٔ 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

غزل شمارهٔ 5083آن کس که نشان داد برون از دو جهانش

غزل شمارهٔ 5084از رشته جان تاب برد موی میانش

غزل شمارهٔ 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش

غزل شمارهٔ 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش

غزل شمارهٔ 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش

غزل شمارهٔ 5088نریزد اگر آب لطف از جمالش

غزل شمارهٔ 5089سری را که بالین شود آستانش

غزل شمارهٔ 5090سخن تانگردد چو موی میانش

غزل شمارهٔ 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟

غزل شمارهٔ 5092اگر چشم کافر فتد برلقایش

غزل شمارهٔ 5093حضوری داشتم شب با خیالش

غزل شمارهٔ 5094شده است از شوق تیغ جان ستانش

غزل شمارهٔ 5095ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش

غزل شمارهٔ 5096در جهان دل مبند و اسبابش

غزل شمارهٔ 5097هرکه بیند به چشم بیمارش

غزل شمارهٔ 5098می ز شرم لب می آشامش

غزل شمارهٔ 5099هر که خموش از شکایت است زبانش

غزل شمارهٔ 5100بس که زند موج نور سرو روانش

غزل شمارهٔ 5101برسر حرف آمده است چشم سیاهش

غزل شمارهٔ 5102از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

غزل شمارهٔ 5103بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش

غزل شمارهٔ 5104در خرابات مغان ستار باش

غزل شمارهٔ 5105از کفر توان رستن ای یار به آمیزش

غزل شمارهٔ 5106مهر لب هزره گو پرده آهستگی است

غزل شمارهٔ 5107هر حلقه ز کاکل رسایش

غزل شمارهٔ 5108از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص

غزل شمارهٔ 5109ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص

غزل شمارهٔ 5110محبت تو ز دل داد پیچ و تاب عوض

غزل شمارهٔ 5111در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط

غزل شمارهٔ 5112ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خط

غزل شمارهٔ 5113مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خط

غزل شمارهٔ 5114پرست دفتر افلاک از حساب غلط

غزل شمارهٔ 5115چون برق زود می گذرد آب و تاب خط

غزل شمارهٔ 5116افتاد ماه عارض او در وبال خط

غزل شمارهٔ 5117زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خط

غزل شمارهٔ 5118ز گنجهای گرانمایه بی نثار چه حظ؟

غزل شمارهٔ 5119گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع

غزل شمارهٔ 5120در عروج نشأه می می کند طوفان سماع

غزل شمارهٔ 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع

غزل شمارهٔ 5072از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

غزل شمارهٔ 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

غزل شمارهٔ 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

غزل شمارهٔ 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

غزل شمارهٔ 5076سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

غزل شمارهٔ 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باش

غزل شمارهٔ 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باش

غزل شمارهٔ 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش

غزل شمارهٔ 5080آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

غزل شمارهٔ 5081شوخی که مرا هست تمنای وصالش

غزل شمارهٔ 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

غزل شمارهٔ 5083آن کس که نشان داد برون از دو جهانش

غزل شمارهٔ 5084از رشته جان تاب برد موی میانش

غزل شمارهٔ 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش

غزل شمارهٔ 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش

غزل شمارهٔ 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش

غزل شمارهٔ 5088نریزد اگر آب لطف از جمالش

غزل شمارهٔ 5089سری را که بالین شود آستانش

غزل شمارهٔ 5090سخن تانگردد چو موی میانش

غزل شمارهٔ 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟

غزل شمارهٔ 5092اگر چشم کافر فتد برلقایش

غزل شمارهٔ 5093حضوری داشتم شب با خیالش

غزل شمارهٔ 5094شده است از شوق تیغ جان ستانش

غزل شمارهٔ 5095ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش

غزل شمارهٔ 5096در جهان دل مبند و اسبابش

غزل شمارهٔ 5097هرکه بیند به چشم بیمارش

غزل شمارهٔ 5098می ز شرم لب می آشامش

غزل شمارهٔ 5099هر که خموش از شکایت است زبانش

غزل شمارهٔ 5100بس که زند موج نور سرو روانش

غزل شمارهٔ 5101برسر حرف آمده است چشم سیاهش