صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 5122در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5122

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5123سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5123

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5124

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5125می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5125

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5126آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5127گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5127

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5128هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5128

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5129مابه خون جگریم از می گلگون قانع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5129

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5130قرار و صبر ندارند عاشقان سماع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5130

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5131ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5131

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5132ز روشنی جگر داغدار دارد شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5132

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5133ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5133

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5134منم به گوشه چشمی ز آشنا قانع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5134

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5135به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5135

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5136منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5136

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5137مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5137

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5138دل مست حیرت و سر پرشور درسماع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5138

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5139دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5139

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5140این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5140

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5141شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5141

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5142هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5142

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5143

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5144جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5144

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5145به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5145

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5147می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5147

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5148سخن عشق مدار از دل افگار دریغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5148

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5149چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5149

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5150شده است هرسو برتنم فتیله داغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5150

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5151دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5151

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5152به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5152

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5153چندان که بهارست و خزان است درین باغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5153

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5154نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5154

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5155صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5155

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5156

22 اشعار

غزل شمارهٔ 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5157

23 اشعار

غزل شمارهٔ 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5158

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5159نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5159

20 اشعار

غزل شمارهٔ 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5160

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5161کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5161

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5162ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5162

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5163مدار چشم ازین کور باطنان انصاف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5163

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5164ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5164

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5165

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5166ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5166

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5167معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5167

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5168هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5168

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5169

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5170

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5171

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5122–در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

غزل شمارهٔ 5123–سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

غزل شمارهٔ 5124–روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

غزل شمارهٔ 5125–می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

غزل شمارهٔ 5126–آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

غزل شمارهٔ 5127–گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمع

غزل شمارهٔ 5128–هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع

غزل شمارهٔ 5129–مابه خون جگریم از می گلگون قانع

غزل شمارهٔ 5130–قرار و صبر ندارند عاشقان سماع

غزل شمارهٔ 5131–ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع

غزل شمارهٔ 5132–ز روشنی جگر داغدار دارد شمع

غزل شمارهٔ 5133–ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع

غزل شمارهٔ 5134–منم به گوشه چشمی ز آشنا قانع

غزل شمارهٔ 5135–به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانع

غزل شمارهٔ 5136–منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع

غزل شمارهٔ 5137–مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع

غزل شمارهٔ 5138–دل مست حیرت و سر پرشور درسماع

غزل شمارهٔ 5139–دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟

غزل شمارهٔ 5140–این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

غزل شمارهٔ 5141–شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

غزل شمارهٔ 5142–هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

غزل شمارهٔ 5143–دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5144–جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5145–به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

غزل شمارهٔ 5146–عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

غزل شمارهٔ 5147–می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

غزل شمارهٔ 5148–سخن عشق مدار از دل افگار دریغ

غزل شمارهٔ 5149–چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغ

غزل شمارهٔ 5150–شده است هرسو برتنم فتیله داغ

غزل شمارهٔ 5151–دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغ

غزل شمارهٔ 5152–به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغ

غزل شمارهٔ 5153–چندان که بهارست و خزان است درین باغ

غزل شمارهٔ 5154–نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155–صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156–نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157–تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158–گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159–نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160–غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5161–کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟

غزل شمارهٔ 5162–ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

غزل شمارهٔ 5163–مدار چشم ازین کور باطنان انصاف

غزل شمارهٔ 5164–ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

غزل شمارهٔ 5165–زده است شرم لبت مهر بردهان صدف

غزل شمارهٔ 5166–ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف

غزل شمارهٔ 5167–معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند

غزل شمارهٔ 5168–هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169–شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170–می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171–پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5122–در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

غزل شمارهٔ 5123–سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

غزل شمارهٔ 5124–روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

غزل شمارهٔ 5125–می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

غزل شمارهٔ 5126–آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

غزل شمارهٔ 5127–گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمع

غزل شمارهٔ 5128–هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع

غزل شمارهٔ 5129–مابه خون جگریم از می گلگون قانع

غزل شمارهٔ 5130–قرار و صبر ندارند عاشقان سماع

غزل شمارهٔ 5131–ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع

غزل شمارهٔ 5132–ز روشنی جگر داغدار دارد شمع

غزل شمارهٔ 5133–ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع

غزل شمارهٔ 5134–منم به گوشه چشمی ز آشنا قانع

غزل شمارهٔ 5135–به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانع

غزل شمارهٔ 5136–منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع

غزل شمارهٔ 5137–مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع

غزل شمارهٔ 5138–دل مست حیرت و سر پرشور درسماع

غزل شمارهٔ 5139–دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟

غزل شمارهٔ 5140–این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

غزل شمارهٔ 5141–شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

غزل شمارهٔ 5142–هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

غزل شمارهٔ 5143–دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5144–جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5145–به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

غزل شمارهٔ 5146–عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

غزل شمارهٔ 5147–می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

غزل شمارهٔ 5122در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

غزل شمارهٔ 5123سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

غزل شمارهٔ 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

غزل شمارهٔ 5125می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

غزل شمارهٔ 5126آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

غزل شمارهٔ 5127گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمع

غزل شمارهٔ 5128هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع

غزل شمارهٔ 5129مابه خون جگریم از می گلگون قانع

غزل شمارهٔ 5130قرار و صبر ندارند عاشقان سماع

غزل شمارهٔ 5131ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع

غزل شمارهٔ 5132ز روشنی جگر داغدار دارد شمع

غزل شمارهٔ 5133ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع

غزل شمارهٔ 5134منم به گوشه چشمی ز آشنا قانع

غزل شمارهٔ 5135به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانع

غزل شمارهٔ 5136منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع

غزل شمارهٔ 5137مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع

غزل شمارهٔ 5138دل مست حیرت و سر پرشور درسماع

غزل شمارهٔ 5139دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟

غزل شمارهٔ 5140این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

غزل شمارهٔ 5141شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

غزل شمارهٔ 5142هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

غزل شمارهٔ 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5144جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5145به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

غزل شمارهٔ 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

غزل شمارهٔ 5147می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

غزل شمارهٔ 5148سخن عشق مدار از دل افگار دریغ

غزل شمارهٔ 5149چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغ

غزل شمارهٔ 5150شده است هرسو برتنم فتیله داغ

غزل شمارهٔ 5151دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغ

غزل شمارهٔ 5152به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغ

غزل شمارهٔ 5153چندان که بهارست و خزان است درین باغ

غزل شمارهٔ 5154نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5161کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟

غزل شمارهٔ 5162ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

غزل شمارهٔ 5163مدار چشم ازین کور باطنان انصاف

غزل شمارهٔ 5164ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

غزل شمارهٔ 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدف

غزل شمارهٔ 5166ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف

غزل شمارهٔ 5167معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند

غزل شمارهٔ 5168هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

غزل شمارهٔ 5122در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

غزل شمارهٔ 5123سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

غزل شمارهٔ 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

غزل شمارهٔ 5125می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

غزل شمارهٔ 5126آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

غزل شمارهٔ 5127گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمع

غزل شمارهٔ 5128هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع

غزل شمارهٔ 5129مابه خون جگریم از می گلگون قانع

غزل شمارهٔ 5130قرار و صبر ندارند عاشقان سماع

غزل شمارهٔ 5131ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع

غزل شمارهٔ 5132ز روشنی جگر داغدار دارد شمع

غزل شمارهٔ 5133ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع

غزل شمارهٔ 5134منم به گوشه چشمی ز آشنا قانع

غزل شمارهٔ 5135به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانع

غزل شمارهٔ 5136منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع

غزل شمارهٔ 5137مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع

غزل شمارهٔ 5138دل مست حیرت و سر پرشور درسماع

غزل شمارهٔ 5139دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟

غزل شمارهٔ 5140این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

غزل شمارهٔ 5141شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

غزل شمارهٔ 5142هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

غزل شمارهٔ 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5144جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5145به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

غزل شمارهٔ 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

غزل شمارهٔ 5147می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

غزل شمارهٔ 5148سخن عشق مدار از دل افگار دریغ

غزل شمارهٔ 5149چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغ

غزل شمارهٔ 5150شده است هرسو برتنم فتیله داغ

غزل شمارهٔ 5151دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغ