صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 5172از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5172

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5173

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5174از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5175تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5175

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5176نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5176

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5177به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5177

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5178چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5178

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5179فتنه روز جزا درته سردارد عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5179

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5180مشرق سینه چاک است در خانه عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5180

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5181آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5182پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5182

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5183زبان مار بود خار آشیان فراق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5183

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5184دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5184

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5185جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5185

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5186جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5186

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5187نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5187

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5188قامت ز آه شرط بود در نماز عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5188

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5189گردی است صبح ازنفس راستین عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5189

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5190نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5190

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5191آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5191

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5192در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5192

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5193صبح قیامت بود چاک گریبان عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5193

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5194در زلف تو آویخت دل از قید علایق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5194

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5195از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5195

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5196عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5196

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5197زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5197

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5198می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5198

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5199کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5199

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5200می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5200

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5201زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5202بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5203نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5203

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5204نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5204

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5205غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5205

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5206زخم ما را بستر آرام باشد از نمک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5206

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5207قیمت خاک ندارد به نمکزار نمک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5207

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5208نه شبنم است چمن را به روی آتشناک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5208

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5209زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5209

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5210کناره گیر ازین قوم بی مروت خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5210

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5211بر من مریز اشک ترحم به زیر خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5211

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5212از بس شدند زهره جبینان نهان به خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5212

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5213جمعی که پیش خلق گذارند به خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5213

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5214داده است بس که سینه صافم جلای اشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5214

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5215از خشک طینتان مطلب جز جواب خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5215

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5216از ترزبانیم نشد آسوده کام خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5216

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5217خامش نمی شوم چو جرس بادهان خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5217

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5218دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5218

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5219از گرد خط آن غنچه مستور شود خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5219

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5220زلف تو نفس در جگر باد کند مشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5220

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5221ندامت بود بار مطلوب خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5221

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5172–از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173–آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174–از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175–تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176–نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5177–به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

غزل شمارهٔ 5178–چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

غزل شمارهٔ 5179–فتنه روز جزا درته سردارد عشق

غزل شمارهٔ 5180–مشرق سینه چاک است در خانه عشق

غزل شمارهٔ 5181–آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

غزل شمارهٔ 5182–پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

غزل شمارهٔ 5183–زبان مار بود خار آشیان فراق

غزل شمارهٔ 5184–دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

غزل شمارهٔ 5185–جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق

غزل شمارهٔ 5186–جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق

غزل شمارهٔ 5187–نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق

غزل شمارهٔ 5188–قامت ز آه شرط بود در نماز عشق

غزل شمارهٔ 5189–گردی است صبح ازنفس راستین عشق

غزل شمارهٔ 5190–نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

غزل شمارهٔ 5191–آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

غزل شمارهٔ 5192–در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق

غزل شمارهٔ 5193–صبح قیامت بود چاک گریبان عشق

غزل شمارهٔ 5194–در زلف تو آویخت دل از قید علایق

غزل شمارهٔ 5195–از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

غزل شمارهٔ 5196–عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5197–زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5198–می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

غزل شمارهٔ 5199–کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

غزل شمارهٔ 5200–می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

غزل شمارهٔ 5201–زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

غزل شمارهٔ 5202–بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک

غزل شمارهٔ 5203–نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک

غزل شمارهٔ 5204–نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک

غزل شمارهٔ 5205–غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک

غزل شمارهٔ 5206–زخم ما را بستر آرام باشد از نمک

غزل شمارهٔ 5207–قیمت خاک ندارد به نمکزار نمک

غزل شمارهٔ 5208–نه شبنم است چمن را به روی آتشناک

غزل شمارهٔ 5209–زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاک

غزل شمارهٔ 5210–کناره گیر ازین قوم بی مروت خشک

غزل شمارهٔ 5211–بر من مریز اشک ترحم به زیر خاک

غزل شمارهٔ 5212–از بس شدند زهره جبینان نهان به خاک

غزل شمارهٔ 5213–جمعی که پیش خلق گذارند به خاک

غزل شمارهٔ 5214–داده است بس که سینه صافم جلای اشک

غزل شمارهٔ 5215–از خشک طینتان مطلب جز جواب خشک

غزل شمارهٔ 5216–از ترزبانیم نشد آسوده کام خشک

غزل شمارهٔ 5217–خامش نمی شوم چو جرس بادهان خشک

غزل شمارهٔ 5218–دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاک

غزل شمارهٔ 5219–از گرد خط آن غنچه مستور شود خشک

غزل شمارهٔ 5220–زلف تو نفس در جگر باد کند مشک

غزل شمارهٔ 5221–ندامت بود بار مطلوب خشک

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5172–از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173–آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174–از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175–تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176–نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5177–به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

غزل شمارهٔ 5178–چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

غزل شمارهٔ 5179–فتنه روز جزا درته سردارد عشق

غزل شمارهٔ 5180–مشرق سینه چاک است در خانه عشق

غزل شمارهٔ 5181–آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

غزل شمارهٔ 5182–پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

غزل شمارهٔ 5183–زبان مار بود خار آشیان فراق

غزل شمارهٔ 5184–دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

غزل شمارهٔ 5185–جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق

غزل شمارهٔ 5186–جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق

غزل شمارهٔ 5187–نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق

غزل شمارهٔ 5188–قامت ز آه شرط بود در نماز عشق

غزل شمارهٔ 5189–گردی است صبح ازنفس راستین عشق

غزل شمارهٔ 5190–نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

غزل شمارهٔ 5191–آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

غزل شمارهٔ 5192–در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق

غزل شمارهٔ 5193–صبح قیامت بود چاک گریبان عشق

غزل شمارهٔ 5194–در زلف تو آویخت دل از قید علایق

غزل شمارهٔ 5195–از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

غزل شمارهٔ 5196–عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5197–زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5172از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5177به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

غزل شمارهٔ 5178چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

غزل شمارهٔ 5179فتنه روز جزا درته سردارد عشق

غزل شمارهٔ 5180مشرق سینه چاک است در خانه عشق

غزل شمارهٔ 5181آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

غزل شمارهٔ 5182پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

غزل شمارهٔ 5183زبان مار بود خار آشیان فراق

غزل شمارهٔ 5184دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

غزل شمارهٔ 5185جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق

غزل شمارهٔ 5186جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق

غزل شمارهٔ 5187نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق

غزل شمارهٔ 5188قامت ز آه شرط بود در نماز عشق

غزل شمارهٔ 5189گردی است صبح ازنفس راستین عشق

غزل شمارهٔ 5190نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

غزل شمارهٔ 5191آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

غزل شمارهٔ 5192در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق

غزل شمارهٔ 5193صبح قیامت بود چاک گریبان عشق

غزل شمارهٔ 5194در زلف تو آویخت دل از قید علایق

غزل شمارهٔ 5195از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

غزل شمارهٔ 5196عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5197زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5198می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

غزل شمارهٔ 5199کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

غزل شمارهٔ 5200می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

غزل شمارهٔ 5201زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

غزل شمارهٔ 5202بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک

غزل شمارهٔ 5203نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک

غزل شمارهٔ 5204نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک

غزل شمارهٔ 5205غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک

غزل شمارهٔ 5206زخم ما را بستر آرام باشد از نمک

غزل شمارهٔ 5207قیمت خاک ندارد به نمکزار نمک

غزل شمارهٔ 5208نه شبنم است چمن را به روی آتشناک

غزل شمارهٔ 5209زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاک

غزل شمارهٔ 5210کناره گیر ازین قوم بی مروت خشک

غزل شمارهٔ 5211بر من مریز اشک ترحم به زیر خاک

غزل شمارهٔ 5212از بس شدند زهره جبینان نهان به خاک

غزل شمارهٔ 5213جمعی که پیش خلق گذارند به خاک

غزل شمارهٔ 5214داده است بس که سینه صافم جلای اشک

غزل شمارهٔ 5215از خشک طینتان مطلب جز جواب خشک

غزل شمارهٔ 5216از ترزبانیم نشد آسوده کام خشک

غزل شمارهٔ 5217خامش نمی شوم چو جرس بادهان خشک

غزل شمارهٔ 5218دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاک

غزل شمارهٔ 5219از گرد خط آن غنچه مستور شود خشک

غزل شمارهٔ 5220زلف تو نفس در جگر باد کند مشک

غزل شمارهٔ 5221ندامت بود بار مطلوب خشک

غزل شمارهٔ 5172از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5177به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

غزل شمارهٔ 5178چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

غزل شمارهٔ 5179فتنه روز جزا درته سردارد عشق

غزل شمارهٔ 5180مشرق سینه چاک است در خانه عشق

غزل شمارهٔ 5181آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

غزل شمارهٔ 5182پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

غزل شمارهٔ 5183زبان مار بود خار آشیان فراق

غزل شمارهٔ 5184دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

غزل شمارهٔ 5185جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق

غزل شمارهٔ 5186جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق

غزل شمارهٔ 5187نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق

غزل شمارهٔ 5188قامت ز آه شرط بود در نماز عشق

غزل شمارهٔ 5189گردی است صبح ازنفس راستین عشق

غزل شمارهٔ 5190نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

غزل شمارهٔ 5191آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

غزل شمارهٔ 5192در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق

غزل شمارهٔ 5193صبح قیامت بود چاک گریبان عشق

غزل شمارهٔ 5194در زلف تو آویخت دل از قید علایق

غزل شمارهٔ 5195از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

غزل شمارهٔ 5196عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5197زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5198می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

غزل شمارهٔ 5199کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

غزل شمارهٔ 5200می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

غزل شمارهٔ 5201زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک