صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 901مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 901

9 اشعار

غزل شمارهٔ 902نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 902

9 اشعار

غزل شمارهٔ 903گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 903

7 اشعار

غزل شمارهٔ 904مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 904

8 اشعار

غزل شمارهٔ 905چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 905

11 اشعار

غزل شمارهٔ 906مبصران که مزاج جهان شناخته اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 906

9 اشعار

غزل شمارهٔ 907به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 907

8 اشعار

غزل شمارهٔ 908اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 908

8 اشعار

غزل شمارهٔ 909در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 909

9 اشعار

غزل شمارهٔ 910کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 910

5 اشعار

غزل شمارهٔ 911چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 911

9 اشعار

غزل شمارهٔ 912ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 912

7 اشعار

غزل شمارهٔ 913فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 913

9 اشعار

غزل شمارهٔ 914گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 914

9 اشعار

غزل شمارهٔ 915دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 915

5 اشعار

غزل شمارهٔ 916بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 916

9 اشعار

غزل شمارهٔ 917بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 917

7 اشعار

غزل شمارهٔ 918لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 918

9 اشعار

غزل شمارهٔ 919کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 919

7 اشعار

غزل شمارهٔ 920کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 920

9 اشعار

غزل شمارهٔ 921کسی که یار وفادار و مهربان دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 921

9 اشعار

غزل شمارهٔ 922بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 922

5 اشعار

غزل شمارهٔ 923صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 923

7 اشعار

غزل شمارهٔ 924نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 924

6 اشعار

غزل شمارهٔ 925سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 925

9 اشعار

غزل شمارهٔ 926غمم بکشت به کار جهان که پردازد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 926

7 اشعار

غزل شمارهٔ 927جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 927

7 اشعار

غزل شمارهٔ 928به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 928

8 اشعار

غزل شمارهٔ 929خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 929

8 اشعار

غزل شمارهٔ 930سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 930

10 اشعار

غزل شمارهٔ 931چو نقش چشم توام در دل حزین گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 931

9 اشعار

غزل شمارهٔ 932دلی که نرگس مستش به ناز بستاند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 932

10 اشعار

غزل شمارهٔ 933اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 933

7 اشعار

غزل شمارهٔ 934نسیم زلف تو دل را درون بجنباند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 934

7 اشعار

غزل شمارهٔ 935اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 935

7 اشعار

غزل شمارهٔ 936کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 936

7 اشعار

غزل شمارهٔ 937وفا ز یار جفاکار چون نمی آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 937

9 اشعار

غزل شمارهٔ 938کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 938

8 اشعار

غزل شمارهٔ 939نه بخت آنکه به موی تو راه خواهم کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 939

9 اشعار

غزل شمارهٔ 940اگر چه با تو حدیث جفا بخواهم کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 940

9 اشعار

غزل شمارهٔ 941مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 941

7 اشعار

غزل شمارهٔ 942شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 942

10 اشعار

غزل شمارهٔ 943منم که تا زیم از عشق مست خواهم بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 943

11 اشعار

غزل شمارهٔ 944نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 944

9 اشعار

غزل شمارهٔ 945صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 945

8 اشعار

غزل شمارهٔ 946خطاب طلعت تو نامه زمین کردند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 946

9 اشعار

غزل شمارهٔ 947چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 947

10 اشعار

غزل شمارهٔ 948جماعتی که ز هم‌صحبتان جدا باشند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 948

7 اشعار

غزل شمارهٔ 949نه با تو نسبت سرو چمن شود پیوند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 949

7 اشعار

غزل شمارهٔ 950جوان و پیر که در بند مال و فرزندند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 950

11 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 901–مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

غزل شمارهٔ 902–نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

غزل شمارهٔ 903–گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

غزل شمارهٔ 904–مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

غزل شمارهٔ 905–چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

غزل شمارهٔ 906–مبصران که مزاج جهان شناخته اند

غزل شمارهٔ 907–به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

غزل شمارهٔ 908–اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

غزل شمارهٔ 909–در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

غزل شمارهٔ 910–کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

غزل شمارهٔ 911–چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

غزل شمارهٔ 912–ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

غزل شمارهٔ 913–فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

غزل شمارهٔ 914–گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

غزل شمارهٔ 915–دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

غزل شمارهٔ 916–بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

غزل شمارهٔ 917–بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

غزل شمارهٔ 918–لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

غزل شمارهٔ 919–کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

غزل شمارهٔ 920–کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

غزل شمارهٔ 921–کسی که یار وفادار و مهربان دارد

غزل شمارهٔ 922–بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

غزل شمارهٔ 923–صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

غزل شمارهٔ 924–نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

غزل شمارهٔ 925–سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

غزل شمارهٔ 926–غمم بکشت به کار جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 927–جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد

غزل شمارهٔ 928–به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟

غزل شمارهٔ 929–خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

غزل شمارهٔ 930–سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد

غزل شمارهٔ 931–چو نقش چشم توام در دل حزین گردد

غزل شمارهٔ 932–دلی که نرگس مستش به ناز بستاند

غزل شمارهٔ 933–اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

غزل شمارهٔ 934–نسیم زلف تو دل را درون بجنباند

غزل شمارهٔ 935–اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

غزل شمارهٔ 936–کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

غزل شمارهٔ 937–وفا ز یار جفاکار چون نمی آید

غزل شمارهٔ 938–کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟

غزل شمارهٔ 939–نه بخت آنکه به موی تو راه خواهم کرد

غزل شمارهٔ 940–اگر چه با تو حدیث جفا بخواهم کرد

غزل شمارهٔ 941–مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد

غزل شمارهٔ 942–شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد

غزل شمارهٔ 943–منم که تا زیم از عشق مست خواهم بود

غزل شمارهٔ 944–نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود

غزل شمارهٔ 945–صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد

غزل شمارهٔ 946–خطاب طلعت تو نامه زمین کردند

غزل شمارهٔ 947–چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند

غزل شمارهٔ 948–جماعتی که ز هم‌صحبتان جدا باشند

غزل شمارهٔ 949–نه با تو نسبت سرو چمن شود پیوند

غزل شمارهٔ 950–جوان و پیر که در بند مال و فرزندند

صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 901–مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

غزل شمارهٔ 902–نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

غزل شمارهٔ 903–گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

غزل شمارهٔ 904–مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

غزل شمارهٔ 905–چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

غزل شمارهٔ 906–مبصران که مزاج جهان شناخته اند

غزل شمارهٔ 907–به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

غزل شمارهٔ 908–اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

غزل شمارهٔ 909–در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

غزل شمارهٔ 910–کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

غزل شمارهٔ 911–چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

غزل شمارهٔ 912–ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

غزل شمارهٔ 913–فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

غزل شمارهٔ 914–گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

غزل شمارهٔ 915–دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

غزل شمارهٔ 916–بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

غزل شمارهٔ 917–بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

غزل شمارهٔ 918–لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

غزل شمارهٔ 919–کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

غزل شمارهٔ 920–کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

غزل شمارهٔ 921–کسی که یار وفادار و مهربان دارد

غزل شمارهٔ 922–بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

غزل شمارهٔ 923–صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

غزل شمارهٔ 924–نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

غزل شمارهٔ 925–سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

غزل شمارهٔ 926–غمم بکشت به کار جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 901مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

غزل شمارهٔ 902نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

غزل شمارهٔ 903گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

غزل شمارهٔ 904مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

غزل شمارهٔ 905چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

غزل شمارهٔ 906مبصران که مزاج جهان شناخته اند

غزل شمارهٔ 907به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

غزل شمارهٔ 908اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

غزل شمارهٔ 909در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

غزل شمارهٔ 910کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

غزل شمارهٔ 911چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

غزل شمارهٔ 912ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

غزل شمارهٔ 913فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

غزل شمارهٔ 914گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

غزل شمارهٔ 915دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

غزل شمارهٔ 916بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

غزل شمارهٔ 917بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

غزل شمارهٔ 918لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

غزل شمارهٔ 919کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

غزل شمارهٔ 920کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

غزل شمارهٔ 921کسی که یار وفادار و مهربان دارد

غزل شمارهٔ 922بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

غزل شمارهٔ 923صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

غزل شمارهٔ 924نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

غزل شمارهٔ 925سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

غزل شمارهٔ 926غمم بکشت به کار جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 927جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد

غزل شمارهٔ 928به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟

غزل شمارهٔ 929خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

غزل شمارهٔ 930سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد

غزل شمارهٔ 931چو نقش چشم توام در دل حزین گردد

غزل شمارهٔ 932دلی که نرگس مستش به ناز بستاند

غزل شمارهٔ 933اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

غزل شمارهٔ 934نسیم زلف تو دل را درون بجنباند

غزل شمارهٔ 935اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

غزل شمارهٔ 936کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

غزل شمارهٔ 937وفا ز یار جفاکار چون نمی آید

غزل شمارهٔ 938کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟

غزل شمارهٔ 939نه بخت آنکه به موی تو راه خواهم کرد

غزل شمارهٔ 940اگر چه با تو حدیث جفا بخواهم کرد

غزل شمارهٔ 941مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد

غزل شمارهٔ 942شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد

غزل شمارهٔ 943منم که تا زیم از عشق مست خواهم بود

غزل شمارهٔ 944نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود

غزل شمارهٔ 945صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد

غزل شمارهٔ 946خطاب طلعت تو نامه زمین کردند

غزل شمارهٔ 947چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند

غزل شمارهٔ 948جماعتی که ز هم‌صحبتان جدا باشند

غزل شمارهٔ 949نه با تو نسبت سرو چمن شود پیوند

غزل شمارهٔ 950جوان و پیر که در بند مال و فرزندند

غزل شمارهٔ 901مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

غزل شمارهٔ 902نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

غزل شمارهٔ 903گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

غزل شمارهٔ 904مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

غزل شمارهٔ 905چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

غزل شمارهٔ 906مبصران که مزاج جهان شناخته اند

غزل شمارهٔ 907به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

غزل شمارهٔ 908اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

غزل شمارهٔ 909در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

غزل شمارهٔ 910کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

غزل شمارهٔ 911چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

غزل شمارهٔ 912ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

غزل شمارهٔ 913فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

غزل شمارهٔ 914گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

غزل شمارهٔ 915دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

غزل شمارهٔ 916بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

غزل شمارهٔ 917بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

غزل شمارهٔ 918لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

غزل شمارهٔ 919کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

غزل شمارهٔ 920کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

غزل شمارهٔ 921کسی که یار وفادار و مهربان دارد

غزل شمارهٔ 922بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

غزل شمارهٔ 923صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

غزل شمارهٔ 924نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

غزل شمارهٔ 925سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

غزل شمارهٔ 926غمم بکشت به کار جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 927جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد

غزل شمارهٔ 928به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟

غزل شمارهٔ 929خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

غزل شمارهٔ 930سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد