غزلیات

غزل شمارهٔ 3551تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3551

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3552عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3552

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3553تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3553

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3554بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3554

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3555چشمه زمزم ما تیغ تو بیباک بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3555

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3556دانه خال تو روزی که مرا در دل بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3556

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3557می روشن گهران چهره گلفام بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3557

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3558دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3558

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3559تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3559

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3560یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3560

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3561حاصل عمر زخود بیخبران آه بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3561

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3562هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3562

19 اشعار

غزل شمارهٔ 3563خانه دل به صفا از نظر بسته بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3563

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3564باغ در بسته ما دیده پوشیده بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3564

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3565لب لعل تو همان تلخ زبان است که بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3565

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3566دل خالی ز هوس خلوت جانانه بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3566

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3567شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3567

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3568دل دیوانه من قابل زنجیر نبود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3568

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3569باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3569

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3570باد را راه در آن طره پیچان نبود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3570

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3571مکن از بخت شکایت که وبالش می‌بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3571

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3572در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3572

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3573نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3573

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3574می شود آب روان چون به رگ تاک رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3574

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3575یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3575

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3576هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3576

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3577دل آگاه به هر شورشی از جا نرود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3577

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3578عارف از راه به سجاده تقوی نرود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3578

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3579پند ناصح به جنون من افگار افزود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3579

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3580رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3580

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3581جگر تشنه محال است که سیراب شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3581

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3582از ملامت دل روشن گهران شاد شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3582

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3583طایری را که به دام تو گرفتار شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3583

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3584گل رخسار تو هرجا که نمودار شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3584

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3585کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3585

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3586چه بهشتی است که دستم کمر یار شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3586

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3587کی بود دل به سر کوی تو سیار شود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3587

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3588نیست ممکن دل ازان جان جهان سیر شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3588

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3589شوق را صبر محال است عنانگیر شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3589

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3590از ریاضت دل اگر آینه پرداز شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3590

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3591خط ازان صفحه رخسار سخنساز شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3591

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3592گل بی خار درین غمکده کم سبز شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3592

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3593گوهری نیست سخنهاش که از گوش شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3593

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3594از نظر دور کِی آن خط بناگوش شود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3594

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3595باده در شیشه و پیمانه من سنگ شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3595

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3596حرص را تشنگی افزون به زر و مال شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3596

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3597باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3597

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3598اگر از همسفران پیشتر افتم چه شود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3598

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3599گر ز رخسار شوی باغ و بهارم چه شود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3599

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3600در سر زلف تو مجنون دل فرزانه شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3600

14 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3551–تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟

غزل شمارهٔ 3552–عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود

غزل شمارهٔ 3553–تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود

غزل شمارهٔ 3554–بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم

غزل شمارهٔ 3555–چشمه زمزم ما تیغ تو بیباک بود

غزل شمارهٔ 3556–دانه خال تو روزی که مرا در دل بود

غزل شمارهٔ 3557–می روشن گهران چهره گلفام بود

غزل شمارهٔ 3558–دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟

غزل شمارهٔ 3559–تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود

غزل شمارهٔ 3560–یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بود

غزل شمارهٔ 3561–حاصل عمر زخود بیخبران آه بود

غزل شمارهٔ 3562–هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود

غزل شمارهٔ 3563–خانه دل به صفا از نظر بسته بود

غزل شمارهٔ 3564–باغ در بسته ما دیده پوشیده بود

غزل شمارهٔ 3565–لب لعل تو همان تلخ زبان است که بود

غزل شمارهٔ 3566–دل خالی ز هوس خلوت جانانه بود

غزل شمارهٔ 3567–شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود

غزل شمارهٔ 3568–دل دیوانه من قابل زنجیر نبود

غزل شمارهٔ 3569–باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبود

غزل شمارهٔ 3570–باد را راه در آن طره پیچان نبود

غزل شمارهٔ 3571–مکن از بخت شکایت که وبالش می‌بود

غزل شمارهٔ 3572–در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بود

غزل شمارهٔ 3573–نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجود

غزل شمارهٔ 3574–می شود آب روان چون به رگ تاک رود

غزل شمارهٔ 3575–یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟

غزل شمارهٔ 3576–هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود

غزل شمارهٔ 3577–دل آگاه به هر شورشی از جا نرود

غزل شمارهٔ 3578–عارف از راه به سجاده تقوی نرود

غزل شمارهٔ 3579–پند ناصح به جنون من افگار افزود

غزل شمارهٔ 3580–رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود

غزل شمارهٔ 3581–جگر تشنه محال است که سیراب شود

غزل شمارهٔ 3582–از ملامت دل روشن گهران شاد شود

غزل شمارهٔ 3583–طایری را که به دام تو گرفتار شود

غزل شمارهٔ 3584–گل رخسار تو هرجا که نمودار شود

غزل شمارهٔ 3585–کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شود

غزل شمارهٔ 3586–چه بهشتی است که دستم کمر یار شود

غزل شمارهٔ 3587–کی بود دل به سر کوی تو سیار شود؟

غزل شمارهٔ 3588–نیست ممکن دل ازان جان جهان سیر شود

غزل شمارهٔ 3589–شوق را صبر محال است عنانگیر شود

غزل شمارهٔ 3590–از ریاضت دل اگر آینه پرداز شود

غزل شمارهٔ 3591–خط ازان صفحه رخسار سخنساز شود

غزل شمارهٔ 3592–گل بی خار درین غمکده کم سبز شود

غزل شمارهٔ 3593–گوهری نیست سخنهاش که از گوش شود

غزل شمارهٔ 3594–از نظر دور کِی آن خط بناگوش شود؟

غزل شمارهٔ 3595–باده در شیشه و پیمانه من سنگ شود

غزل شمارهٔ 3596–حرص را تشنگی افزون به زر و مال شود

غزل شمارهٔ 3597–باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟

غزل شمارهٔ 3598–اگر از همسفران پیشتر افتم چه شود؟

غزل شمارهٔ 3599–گر ز رخسار شوی باغ و بهارم چه شود؟

غزل شمارهٔ 3600–در سر زلف تو مجنون دل فرزانه شود

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3551–تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟

غزل شمارهٔ 3552–عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود

غزل شمارهٔ 3553–تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود

غزل شمارهٔ 3554–بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم

غزل شمارهٔ 3555–چشمه زمزم ما تیغ تو بیباک بود

غزل شمارهٔ 3556–دانه خال تو روزی که مرا در دل بود

غزل شمارهٔ 3557–می روشن گهران چهره گلفام بود

غزل شمارهٔ 3558–دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟

غزل شمارهٔ 3559–تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود

غزل شمارهٔ 3560–یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بود

غزل شمارهٔ 3561–حاصل عمر زخود بیخبران آه بود

غزل شمارهٔ 3562–هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود

غزل شمارهٔ 3563–خانه دل به صفا از نظر بسته بود

غزل شمارهٔ 3564–باغ در بسته ما دیده پوشیده بود

غزل شمارهٔ 3565–لب لعل تو همان تلخ زبان است که بود

غزل شمارهٔ 3566–دل خالی ز هوس خلوت جانانه بود

غزل شمارهٔ 3567–شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود

غزل شمارهٔ 3568–دل دیوانه من قابل زنجیر نبود

غزل شمارهٔ 3569–باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبود

غزل شمارهٔ 3570–باد را راه در آن طره پیچان نبود

غزل شمارهٔ 3571–مکن از بخت شکایت که وبالش می‌بود

غزل شمارهٔ 3572–در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بود

غزل شمارهٔ 3573–نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجود

غزل شمارهٔ 3574–می شود آب روان چون به رگ تاک رود

غزل شمارهٔ 3575–یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟

غزل شمارهٔ 3576–هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود

غزل شمارهٔ 3551تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟

غزل شمارهٔ 3552عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود

غزل شمارهٔ 3553تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود

غزل شمارهٔ 3554بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم

غزل شمارهٔ 3555چشمه زمزم ما تیغ تو بیباک بود

غزل شمارهٔ 3556دانه خال تو روزی که مرا در دل بود

غزل شمارهٔ 3557می روشن گهران چهره گلفام بود

غزل شمارهٔ 3558دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟

غزل شمارهٔ 3559تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود

غزل شمارهٔ 3560یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بود

غزل شمارهٔ 3561حاصل عمر زخود بیخبران آه بود

غزل شمارهٔ 3562هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود

غزل شمارهٔ 3563خانه دل به صفا از نظر بسته بود

غزل شمارهٔ 3564باغ در بسته ما دیده پوشیده بود

غزل شمارهٔ 3565لب لعل تو همان تلخ زبان است که بود

غزل شمارهٔ 3566دل خالی ز هوس خلوت جانانه بود

غزل شمارهٔ 3567شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود

غزل شمارهٔ 3568دل دیوانه من قابل زنجیر نبود

غزل شمارهٔ 3569باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبود

غزل شمارهٔ 3570باد را راه در آن طره پیچان نبود

غزل شمارهٔ 3571مکن از بخت شکایت که وبالش می‌بود

غزل شمارهٔ 3572در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بود

غزل شمارهٔ 3573نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجود

غزل شمارهٔ 3574می شود آب روان چون به رگ تاک رود

غزل شمارهٔ 3575یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟

غزل شمارهٔ 3576هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود

غزل شمارهٔ 3577دل آگاه به هر شورشی از جا نرود

غزل شمارهٔ 3578عارف از راه به سجاده تقوی نرود

غزل شمارهٔ 3579پند ناصح به جنون من افگار افزود

غزل شمارهٔ 3580رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود

غزل شمارهٔ 3581جگر تشنه محال است که سیراب شود

غزل شمارهٔ 3582از ملامت دل روشن گهران شاد شود

غزل شمارهٔ 3583طایری را که به دام تو گرفتار شود

غزل شمارهٔ 3584گل رخسار تو هرجا که نمودار شود

غزل شمارهٔ 3585کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شود

غزل شمارهٔ 3586چه بهشتی است که دستم کمر یار شود

غزل شمارهٔ 3587کی بود دل به سر کوی تو سیار شود؟

غزل شمارهٔ 3588نیست ممکن دل ازان جان جهان سیر شود

غزل شمارهٔ 3589شوق را صبر محال است عنانگیر شود

غزل شمارهٔ 3590از ریاضت دل اگر آینه پرداز شود

غزل شمارهٔ 3591خط ازان صفحه رخسار سخنساز شود

غزل شمارهٔ 3592گل بی خار درین غمکده کم سبز شود

غزل شمارهٔ 3593گوهری نیست سخنهاش که از گوش شود

غزل شمارهٔ 3594از نظر دور کِی آن خط بناگوش شود؟

غزل شمارهٔ 3595باده در شیشه و پیمانه من سنگ شود

غزل شمارهٔ 3596حرص را تشنگی افزون به زر و مال شود

غزل شمارهٔ 3597باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟

غزل شمارهٔ 3598اگر از همسفران پیشتر افتم چه شود؟

غزل شمارهٔ 3599گر ز رخسار شوی باغ و بهارم چه شود؟

غزل شمارهٔ 3600در سر زلف تو مجنون دل فرزانه شود

غزل شمارهٔ 3551تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟

غزل شمارهٔ 3552عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود

غزل شمارهٔ 3553تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود

غزل شمارهٔ 3554بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم

غزل شمارهٔ 3555چشمه زمزم ما تیغ تو بیباک بود

غزل شمارهٔ 3556دانه خال تو روزی که مرا در دل بود

غزل شمارهٔ 3557می روشن گهران چهره گلفام بود

غزل شمارهٔ 3558دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟

غزل شمارهٔ 3559تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود

غزل شمارهٔ 3560یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بود

غزل شمارهٔ 3561حاصل عمر زخود بیخبران آه بود

غزل شمارهٔ 3562هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود

غزل شمارهٔ 3563خانه دل به صفا از نظر بسته بود

غزل شمارهٔ 3564باغ در بسته ما دیده پوشیده بود

غزل شمارهٔ 3565لب لعل تو همان تلخ زبان است که بود

غزل شمارهٔ 3566دل خالی ز هوس خلوت جانانه بود

غزل شمارهٔ 3567شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود

غزل شمارهٔ 3568دل دیوانه من قابل زنجیر نبود

غزل شمارهٔ 3569باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبود

غزل شمارهٔ 3570باد را راه در آن طره پیچان نبود

غزل شمارهٔ 3571مکن از بخت شکایت که وبالش می‌بود

غزل شمارهٔ 3572در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بود

غزل شمارهٔ 3573نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجود

غزل شمارهٔ 3574می شود آب روان چون به رگ تاک رود

غزل شمارهٔ 3575یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟

غزل شمارهٔ 3576هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود

غزل شمارهٔ 3577دل آگاه به هر شورشی از جا نرود

غزل شمارهٔ 3578عارف از راه به سجاده تقوی نرود

غزل شمارهٔ 3579پند ناصح به جنون من افگار افزود

غزل شمارهٔ 3580رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود