وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3682ز کاهلی به نظرها جوان گران گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3682

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3683ملایمت سپر خصم تندخو گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3683

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3684ملایمت سپر خصم تندخو گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3684

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3685ز چهره تو نظرها پرآب می‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3685

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3686حجاب پرده چشم پرآب می‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3686

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3687خوشا سعادت آن دل که آب می‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3687

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3688گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3688

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3689به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3689

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3690به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3690

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3691کجا حریص ملول از گزند می گردد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3691

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3692سخن ز لعل لبت آبدار می گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3692

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3693فلک ز لنگر من باوقار می گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3693

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3694مرا دل از قد خم زنگ ناک می گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3694

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3695اگر بهانه طفلان تمام می گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3695

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3696ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3696

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3697سری که در ره او بی کلاه می گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3697

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3698ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3698

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3699زمانه ساز به رنگ زمانه می گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3699

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3700ملال در دل بی مدعا نمی گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3700

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3701ز می‌ پرستی خود لاله برنمی‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3701

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3702دل رمیده ملول از سفر نمی‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3702

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3703نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3703

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3704نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3704

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3705جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گردد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3705

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3706بغیر اشک که راه نگاه من بندد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3706

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3707ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بندد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3707

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3708زبان شِکوهٔ ما لعل یار می‌بندد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3708

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3709کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3709

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3710ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3710

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3711جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3711

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3712چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3712

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3713فروغ ذره به چشم من آب می آرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3713

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3714نظاره لب میگون خمار می آرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3714

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3715چه نکهت است که باد بهار می آرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3715

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3716کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3716

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3717نشاط عالم فانی ملال می‌آرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3717

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3718جواب نامه ما را صبا نمی آرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3718

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3719چنان کز آن لب خامش عتاب می بارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3719

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3720طراوتی که ز رخسار یار می بارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3720

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3721درشتی از فلک شیشه رنگ می بارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3721

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3722درین چمن سرسبز آن برهنه پا دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3722

17 اشعار

غزل شمارهٔ 3723کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3723

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3724اگر چه قامت سرو اعتدال را دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3724

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3725که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3725

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3726غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3726

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3727چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3727

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3728ز چهره تو بهشت آب و تاب بردارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3728

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3729تمام رس نبود باده ای که کف دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3729

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3730هنوز نرگس او مستی ازل دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3730

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3731ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3731

7 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3682–ز کاهلی به نظرها جوان گران گردد

غزل شمارهٔ 3683–ملایمت سپر خصم تندخو گردد

غزل شمارهٔ 3684–ملایمت سپر خصم تندخو گردد

غزل شمارهٔ 3685–ز چهره تو نظرها پرآب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3686–حجاب پرده چشم پرآب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3687–خوشا سعادت آن دل که آب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3688–گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3689–به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3690–به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3691–کجا حریص ملول از گزند می گردد؟

غزل شمارهٔ 3692–سخن ز لعل لبت آبدار می گردد

غزل شمارهٔ 3693–فلک ز لنگر من باوقار می گردد

غزل شمارهٔ 3694–مرا دل از قد خم زنگ ناک می گردد

غزل شمارهٔ 3695–اگر بهانه طفلان تمام می گردد

غزل شمارهٔ 3696–ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردد

غزل شمارهٔ 3697–سری که در ره او بی کلاه می گردد

غزل شمارهٔ 3698–ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟

غزل شمارهٔ 3699–زمانه ساز به رنگ زمانه می گردد

غزل شمارهٔ 3700–ملال در دل بی مدعا نمی گردد

غزل شمارهٔ 3701–ز می‌ پرستی خود لاله برنمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3702–دل رمیده ملول از سفر نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3703–نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد

غزل شمارهٔ 3704–نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3705–جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3706–بغیر اشک که راه نگاه من بندد

غزل شمارهٔ 3707–ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بندد

غزل شمارهٔ 3708–زبان شِکوهٔ ما لعل یار می‌بندد

غزل شمارهٔ 3709–کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد

غزل شمارهٔ 3710–ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد

غزل شمارهٔ 3711–جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد

غزل شمارهٔ 3712–چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟

غزل شمارهٔ 3713–فروغ ذره به چشم من آب می آرد

غزل شمارهٔ 3714–نظاره لب میگون خمار می آرد

غزل شمارهٔ 3715–چه نکهت است که باد بهار می آرد؟

غزل شمارهٔ 3716–کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟

غزل شمارهٔ 3717–نشاط عالم فانی ملال می‌آرد

غزل شمارهٔ 3718–جواب نامه ما را صبا نمی آرد

غزل شمارهٔ 3719–چنان کز آن لب خامش عتاب می بارد

غزل شمارهٔ 3720–طراوتی که ز رخسار یار می بارد

غزل شمارهٔ 3721–درشتی از فلک شیشه رنگ می بارد

غزل شمارهٔ 3722–درین چمن سرسبز آن برهنه پا دارد

غزل شمارهٔ 3723–کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟

غزل شمارهٔ 3724–اگر چه قامت سرو اعتدال را دارد

غزل شمارهٔ 3725–که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟

غزل شمارهٔ 3726–غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟

غزل شمارهٔ 3727–چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد

غزل شمارهٔ 3728–ز چهره تو بهشت آب و تاب بردارد

غزل شمارهٔ 3729–تمام رس نبود باده ای که کف دارد

غزل شمارهٔ 3730–هنوز نرگس او مستی ازل دارد

غزل شمارهٔ 3731–ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارد

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3682–ز کاهلی به نظرها جوان گران گردد

غزل شمارهٔ 3683–ملایمت سپر خصم تندخو گردد

غزل شمارهٔ 3684–ملایمت سپر خصم تندخو گردد

غزل شمارهٔ 3685–ز چهره تو نظرها پرآب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3686–حجاب پرده چشم پرآب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3687–خوشا سعادت آن دل که آب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3688–گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3689–به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3690–به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3691–کجا حریص ملول از گزند می گردد؟

غزل شمارهٔ 3692–سخن ز لعل لبت آبدار می گردد

غزل شمارهٔ 3693–فلک ز لنگر من باوقار می گردد

غزل شمارهٔ 3694–مرا دل از قد خم زنگ ناک می گردد

غزل شمارهٔ 3695–اگر بهانه طفلان تمام می گردد

غزل شمارهٔ 3696–ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردد

غزل شمارهٔ 3697–سری که در ره او بی کلاه می گردد

غزل شمارهٔ 3698–ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟

غزل شمارهٔ 3699–زمانه ساز به رنگ زمانه می گردد

غزل شمارهٔ 3700–ملال در دل بی مدعا نمی گردد

غزل شمارهٔ 3701–ز می‌ پرستی خود لاله برنمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3702–دل رمیده ملول از سفر نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3703–نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد

غزل شمارهٔ 3704–نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3705–جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3706–بغیر اشک که راه نگاه من بندد

غزل شمارهٔ 3707–ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بندد

غزل شمارهٔ 3682ز کاهلی به نظرها جوان گران گردد

غزل شمارهٔ 3683ملایمت سپر خصم تندخو گردد

غزل شمارهٔ 3684ملایمت سپر خصم تندخو گردد

غزل شمارهٔ 3685ز چهره تو نظرها پرآب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3686حجاب پرده چشم پرآب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3687خوشا سعادت آن دل که آب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3688گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3689به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3690به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3691کجا حریص ملول از گزند می گردد؟

غزل شمارهٔ 3692سخن ز لعل لبت آبدار می گردد

غزل شمارهٔ 3693فلک ز لنگر من باوقار می گردد

غزل شمارهٔ 3694مرا دل از قد خم زنگ ناک می گردد

غزل شمارهٔ 3695اگر بهانه طفلان تمام می گردد

غزل شمارهٔ 3696ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردد

غزل شمارهٔ 3697سری که در ره او بی کلاه می گردد

غزل شمارهٔ 3698ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟

غزل شمارهٔ 3699زمانه ساز به رنگ زمانه می گردد

غزل شمارهٔ 3700ملال در دل بی مدعا نمی گردد

غزل شمارهٔ 3701ز می‌ پرستی خود لاله برنمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3702دل رمیده ملول از سفر نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3703نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد

غزل شمارهٔ 3704نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3705جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3706بغیر اشک که راه نگاه من بندد

غزل شمارهٔ 3707ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بندد

غزل شمارهٔ 3708زبان شِکوهٔ ما لعل یار می‌بندد

غزل شمارهٔ 3709کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد

غزل شمارهٔ 3710ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد

غزل شمارهٔ 3711جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد

غزل شمارهٔ 3712چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟

غزل شمارهٔ 3713فروغ ذره به چشم من آب می آرد

غزل شمارهٔ 3714نظاره لب میگون خمار می آرد

غزل شمارهٔ 3715چه نکهت است که باد بهار می آرد؟

غزل شمارهٔ 3716کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟

غزل شمارهٔ 3717نشاط عالم فانی ملال می‌آرد

غزل شمارهٔ 3718جواب نامه ما را صبا نمی آرد

غزل شمارهٔ 3719چنان کز آن لب خامش عتاب می بارد

غزل شمارهٔ 3720طراوتی که ز رخسار یار می بارد

غزل شمارهٔ 3721درشتی از فلک شیشه رنگ می بارد

غزل شمارهٔ 3722درین چمن سرسبز آن برهنه پا دارد

غزل شمارهٔ 3723کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟

غزل شمارهٔ 3724اگر چه قامت سرو اعتدال را دارد

غزل شمارهٔ 3725که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟

غزل شمارهٔ 3726غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟

غزل شمارهٔ 3727چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد

غزل شمارهٔ 3728ز چهره تو بهشت آب و تاب بردارد

غزل شمارهٔ 3729تمام رس نبود باده ای که کف دارد

غزل شمارهٔ 3730هنوز نرگس او مستی ازل دارد

غزل شمارهٔ 3731ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارد

غزل شمارهٔ 3682ز کاهلی به نظرها جوان گران گردد

غزل شمارهٔ 3683ملایمت سپر خصم تندخو گردد

غزل شمارهٔ 3684ملایمت سپر خصم تندخو گردد

غزل شمارهٔ 3685ز چهره تو نظرها پرآب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3686حجاب پرده چشم پرآب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3687خوشا سعادت آن دل که آب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3688گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3689به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3690به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 3691کجا حریص ملول از گزند می گردد؟

غزل شمارهٔ 3692سخن ز لعل لبت آبدار می گردد

غزل شمارهٔ 3693فلک ز لنگر من باوقار می گردد

غزل شمارهٔ 3694مرا دل از قد خم زنگ ناک می گردد

غزل شمارهٔ 3695اگر بهانه طفلان تمام می گردد

غزل شمارهٔ 3696ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردد

غزل شمارهٔ 3697سری که در ره او بی کلاه می گردد

غزل شمارهٔ 3698ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟

غزل شمارهٔ 3699زمانه ساز به رنگ زمانه می گردد

غزل شمارهٔ 3700ملال در دل بی مدعا نمی گردد

غزل شمارهٔ 3701ز می‌ پرستی خود لاله برنمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3702دل رمیده ملول از سفر نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3703نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد

غزل شمارهٔ 3704نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3705جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3706بغیر اشک که راه نگاه من بندد

غزل شمارهٔ 3707ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بندد

غزل شمارهٔ 3708زبان شِکوهٔ ما لعل یار می‌بندد

غزل شمارهٔ 3709کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد

غزل شمارهٔ 3710ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد

غزل شمارهٔ 3711جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد