صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 4216آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4216

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4217

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4218حاشا که خلق کار برای خدا کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4218

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4219گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4219

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4220جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4220

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4221مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4221

20 اشعار

غزل شمارهٔ 4222روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4222

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4223گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4223

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4224این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4224

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4225مستان که رو در آینه جام می کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4225

15 اشعار

غزل شمارهٔ 4226یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4226

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4227نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4227

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4228مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4228

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4229چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4229

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4230آمد بهار وخلق به گلزار می روند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4230

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4231کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4231

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4232چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4232

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4233توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4233

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4234از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4234

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4235

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4236دولت ز دستگیری مردم بپابود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4236

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4237

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4238

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4239آن را که در جگر نفس آتشین بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4239

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4240آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4240

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4241

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4242

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4243بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4243

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4244هر کس که در نماز به روی و ریا رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4244

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4246چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4246

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4247زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4247

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4248آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4248

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4249

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4250می در پیاله کن که گل و لاله می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4250

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4251

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4252یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4252

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4253رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4253

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4254حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4254

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4255طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4255

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4257

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4259آلوده دردمند به درمان چرا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4259

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4260دل از هجوم نشتر آزار وا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4260

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4261آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4261

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4262دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4262

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4263از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4263

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4264

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4265از آه دل سرآمد ارباب غم شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4265

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4266در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4266

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4267وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4267

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4268خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4268

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4216–آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

غزل شمارهٔ 4217–اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

غزل شمارهٔ 4218–حاشا که خلق کار برای خدا کنند

غزل شمارهٔ 4219–گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

غزل شمارهٔ 4220–جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

غزل شمارهٔ 4221–مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

غزل شمارهٔ 4222–روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

غزل شمارهٔ 4223–گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

غزل شمارهٔ 4224–این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

غزل شمارهٔ 4225–مستان که رو در آینه جام می کنند

غزل شمارهٔ 4226–یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

غزل شمارهٔ 4227–نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

غزل شمارهٔ 4228–مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

غزل شمارهٔ 4229–چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 4230–آمد بهار وخلق به گلزار می روند

غزل شمارهٔ 4231–کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

غزل شمارهٔ 4232–چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

غزل شمارهٔ 4233–توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند

غزل شمارهٔ 4234–از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند

غزل شمارهٔ 4235–دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236–دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237–اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238–از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239–آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240–آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241–غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242–زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243–بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244–هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4246–چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

غزل شمارهٔ 4247–زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

غزل شمارهٔ 4248–آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

غزل شمارهٔ 4249–هوش من از نسیم سحرگاه می رود

غزل شمارهٔ 4250–می در پیاله کن که گل و لاله می رود

غزل شمارهٔ 4251–کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252–یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253–رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254–حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255–طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4257–در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4259–آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260–دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261–آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262–دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263–از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264–پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

غزل شمارهٔ 4265–از آه دل سرآمد ارباب غم شود

غزل شمارهٔ 4266–در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

غزل شمارهٔ 4267–وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

غزل شمارهٔ 4268–خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4216–آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

غزل شمارهٔ 4217–اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

غزل شمارهٔ 4218–حاشا که خلق کار برای خدا کنند

غزل شمارهٔ 4219–گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

غزل شمارهٔ 4220–جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

غزل شمارهٔ 4221–مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

غزل شمارهٔ 4222–روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

غزل شمارهٔ 4223–گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

غزل شمارهٔ 4224–این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

غزل شمارهٔ 4225–مستان که رو در آینه جام می کنند

غزل شمارهٔ 4226–یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

غزل شمارهٔ 4227–نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

غزل شمارهٔ 4228–مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

غزل شمارهٔ 4229–چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 4230–آمد بهار وخلق به گلزار می روند

غزل شمارهٔ 4231–کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

غزل شمارهٔ 4232–چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

غزل شمارهٔ 4233–توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند

غزل شمارهٔ 4234–از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند

غزل شمارهٔ 4235–دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236–دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237–اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238–از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239–آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240–آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241–غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4216آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

غزل شمارهٔ 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

غزل شمارهٔ 4218حاشا که خلق کار برای خدا کنند

غزل شمارهٔ 4219گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

غزل شمارهٔ 4220جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

غزل شمارهٔ 4221مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

غزل شمارهٔ 4222روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

غزل شمارهٔ 4223گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

غزل شمارهٔ 4224این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

غزل شمارهٔ 4225مستان که رو در آینه جام می کنند

غزل شمارهٔ 4226یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

غزل شمارهٔ 4227نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

غزل شمارهٔ 4228مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

غزل شمارهٔ 4229چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 4230آمد بهار وخلق به گلزار می روند

غزل شمارهٔ 4231کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

غزل شمارهٔ 4232چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

غزل شمارهٔ 4233توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند

غزل شمارهٔ 4234از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند

غزل شمارهٔ 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4246چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

غزل شمارهٔ 4247زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

غزل شمارهٔ 4248آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

غزل شمارهٔ 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رود

غزل شمارهٔ 4250می در پیاله کن که گل و لاله می رود

غزل شمارهٔ 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4259آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

غزل شمارهٔ 4265از آه دل سرآمد ارباب غم شود

غزل شمارهٔ 4266در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

غزل شمارهٔ 4267وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

غزل شمارهٔ 4268خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

غزل شمارهٔ 4216آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

غزل شمارهٔ 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

غزل شمارهٔ 4218حاشا که خلق کار برای خدا کنند

غزل شمارهٔ 4219گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

غزل شمارهٔ 4220جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

غزل شمارهٔ 4221مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

غزل شمارهٔ 4222روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

غزل شمارهٔ 4223گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

غزل شمارهٔ 4224این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

غزل شمارهٔ 4225مستان که رو در آینه جام می کنند

غزل شمارهٔ 4226یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

غزل شمارهٔ 4227نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

غزل شمارهٔ 4228مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

غزل شمارهٔ 4229چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 4230آمد بهار وخلق به گلزار می روند

غزل شمارهٔ 4231کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

غزل شمارهٔ 4232چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

غزل شمارهٔ 4233توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند

غزل شمارهٔ 4234از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند

غزل شمارهٔ 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4246چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود