باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5153چندان که بهارست و خزان است درین باغ

غزل شمارهٔ 5154نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5161کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟

غزل شمارهٔ 5162ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

غزل شمارهٔ 5163مدار چشم ازین کور باطنان انصاف

غزل شمارهٔ 5164ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

غزل شمارهٔ 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدف

غزل شمارهٔ 5166ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف

غزل شمارهٔ 5167معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند

غزل شمارهٔ 5168هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

غزل شمارهٔ 5172از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5177به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

غزل شمارهٔ 5178چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

غزل شمارهٔ 5179فتنه روز جزا درته سردارد عشق

غزل شمارهٔ 5180مشرق سینه چاک است در خانه عشق

غزل شمارهٔ 5181آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

غزل شمارهٔ 5182پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

غزل شمارهٔ 5183زبان مار بود خار آشیان فراق

غزل شمارهٔ 5184دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

غزل شمارهٔ 5185جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق

غزل شمارهٔ 5186جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق

غزل شمارهٔ 5187نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق

غزل شمارهٔ 5188قامت ز آه شرط بود در نماز عشق

غزل شمارهٔ 5189گردی است صبح ازنفس راستین عشق

غزل شمارهٔ 5190نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

غزل شمارهٔ 5191آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

غزل شمارهٔ 5192در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق

غزل شمارهٔ 5193صبح قیامت بود چاک گریبان عشق

غزل شمارهٔ 5194در زلف تو آویخت دل از قید علایق

غزل شمارهٔ 5195از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

غزل شمارهٔ 5196عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5197زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5198می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

غزل شمارهٔ 5199کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

غزل شمارهٔ 5200می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

غزل شمارهٔ 5201زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

غزل شمارهٔ 5202بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک