باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5103بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش

غزل شمارهٔ 5104در خرابات مغان ستار باش

غزل شمارهٔ 5105از کفر توان رستن ای یار به آمیزش

غزل شمارهٔ 5106مهر لب هزره گو پرده آهستگی است

غزل شمارهٔ 5107هر حلقه ز کاکل رسایش

غزل شمارهٔ 5108از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص

غزل شمارهٔ 5109ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص

غزل شمارهٔ 5110محبت تو ز دل داد پیچ و تاب عوض

غزل شمارهٔ 5111در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط

غزل شمارهٔ 5112ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خط

غزل شمارهٔ 5113مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خط

غزل شمارهٔ 5114پرست دفتر افلاک از حساب غلط

غزل شمارهٔ 5115چون برق زود می گذرد آب و تاب خط

غزل شمارهٔ 5116افتاد ماه عارض او در وبال خط

غزل شمارهٔ 5117زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خط

غزل شمارهٔ 5118ز گنجهای گرانمایه بی نثار چه حظ؟

غزل شمارهٔ 5119گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع

غزل شمارهٔ 5120در عروج نشأه می می کند طوفان سماع

غزل شمارهٔ 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع

غزل شمارهٔ 5122در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

غزل شمارهٔ 5123سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

غزل شمارهٔ 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

غزل شمارهٔ 5125می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

غزل شمارهٔ 5126آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

غزل شمارهٔ 5127گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمع

غزل شمارهٔ 5128هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع

غزل شمارهٔ 5129مابه خون جگریم از می گلگون قانع

غزل شمارهٔ 5130قرار و صبر ندارند عاشقان سماع

غزل شمارهٔ 5131ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع

غزل شمارهٔ 5132ز روشنی جگر داغدار دارد شمع

غزل شمارهٔ 5133ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع

غزل شمارهٔ 5134منم به گوشه چشمی ز آشنا قانع

غزل شمارهٔ 5135به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانع

غزل شمارهٔ 5136منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع

غزل شمارهٔ 5137مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع

غزل شمارهٔ 5138دل مست حیرت و سر پرشور درسماع

غزل شمارهٔ 5139دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟

غزل شمارهٔ 5140این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

غزل شمارهٔ 5141شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

غزل شمارهٔ 5142هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

غزل شمارهٔ 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5144جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5145به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

غزل شمارهٔ 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

غزل شمارهٔ 5147می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

غزل شمارهٔ 5148سخن عشق مدار از دل افگار دریغ

غزل شمارهٔ 5149چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغ

غزل شمارهٔ 5150شده است هرسو برتنم فتیله داغ

غزل شمارهٔ 5151دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغ

غزل شمارهٔ 5152به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغ