غزل شمارهٔ 5116

افتاد ماه عارض او در وبال خط

زلفش هوا گرفت به یک گوشمال خط

منسوخ گشت چون خط کوفی ز خط نسخ

طغرای چین ابروی او از مثال خط

گر صد هزار تبت وارونه خوانده ای

بیرون نمی رود ز ضمیرت ملال خط

قیر دوال پا که شنیدی خط است و بس

چند آبروی تیغ بری در زوال خط

خواهد فتاد کوکب بخت بلند تو

از آه و دود سوختگان در وبال خط

رحمی به خاکساری عاشق نمی کنی

تا روی نازکت نخورد خاکمال خط

صائب چه دولتی است که روشن نموده است

چشمم سواد خط غبار از خیال خط