صداکار نازنین بازیان کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 416–مطرب و نوحه‌گرِ عاشق و شوریده خوش است

غزل شمارهٔ 420–ذوق روی ترشش بین که ز صد قند گذشت

غزل شمارهٔ 421–ساقیا این می از انگور کدامین پُشته‌ست

غزل شمارهٔ 440–امروز شهر ما را صد رونق‌ست و جانست

غزل شمارهٔ 444–ساقی بیار باده که ایام بس خوشست

غزل شمارهٔ 455–آن روح را که عشق حقیقی شعار نیست

That spirit which wears not true love as a garment is better not to have been; its being is nothing but a disgrace.

غزل شمارهٔ 464–نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست

غزل شمارهٔ 473–هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست

غزل شمارهٔ 489–اگر تو مست وصالی‌، رخ تو ترش چراست‌؟

غزل شمارهٔ 498–فعل نیکان محرض نیکیست

غزل شمارهٔ 506–کار من اینست که کاریم نیست

غزل شمارهٔ 515–خانه دل باز کبوتر گرفت

غزل شمارهٔ 524–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

The hour is late, the hour is late, the sun has gone down into the well, the sun of the soul of lovers has entered the seclusion of God.

غزل شمارهٔ 525–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

غزل شمارهٔ 527–گر جان عاشق دم زند آتش در این عالم زند

غزل شمارهٔ 531–صوفی چرا هُشیار شد؟ ساقی چرا بیکار شد؟

غزل شمارهٔ 542–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

غزل شمارهٔ 553–بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 563–دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد

My heart, be seated near that person who has experience of the heart, go under that tree which bears fresh blossoms.

غزل شمارهٔ 578–مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشد

غزل شمارهٔ 590–سر از بهر هوس باید چو خالی گشت سر چه بود

غزل شمارهٔ 591–چه بویست این چه بویست این مگر آن یار می‌آید

غزل شمارهٔ 602–آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد

غزل شمارهٔ 613–ای خواجه بازرگان از مصر شکر آمد

غزل شمارهٔ 626–هر کآتش من دارد او خرقه ز من دارد

غزل شمارهٔ 639–آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد

غزل شمارهٔ 644–تا نقش تو در سینه ما خانه نشین شد

Since your image dwelt within the house of our breasts, wherever we sit has become like highest paradise.

غزل شمارهٔ 648–ای قوم به حج رفته کجایید؟ کجایید؟

غزل شمارهٔ 659–دلم امروز خوی یار دارد

غزل شمارهٔ 662–اگر عالم همه پرخار باشد

Though the whole world be full of thorns, the heart of the lover is wholly a rosebower;

غزل شمارهٔ 680–نگارا مردگان از جان چه دانند

غزل شمارهٔ 684–ز رویت دسته گل می‌توان کرد

غزل شمارهٔ 698–آن کس که ز تو نشان ندارد

غزل شمارهٔ 708–برخیز که ساقی اندر آمد

غزل شمارهٔ 715–اول نظر ار چه سرسری بود

غزل شمارهٔ 721–هر سینه که سیمبر ندارد

غزل شمارهٔ 735–دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد

Last night our elephant remembered India again, in frenzy he was rending the veil of night till dawn.

غزل شمارهٔ 736–گر یکی شاخی شکستم من ز گلزاری چه شد

غزل شمارهٔ 744–رو ترش کردی مگر دی باده‌ات گیرا نبود

غزل شمارهٔ 745–آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خود

I have come to lay my face in the dust of the Beloved’s feet, I have come to beg pardon for a moment for my actions.

غزل شمارهٔ 753–هم لبان می‌فروشت باده را ارزان کند

غزل شمارهٔ 770–همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد

غزل شمارهٔ 779–همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد

All slept, and yet sleep did not transport me, heart-forlorn as I am; all night my eyes counted the stars in the sky.

غزل شمارهٔ 782–خبرت هست که در شهر شکر ارزان شد

Have you heard that sugar has become cheap in the town? Have you heard that winter has vanished and summer is here?

غزل شمارهٔ 797–ز اول روز که مخموری مستان باشد

غزل شمارهٔ 804–صنما گر ز خط و خال تو فرمان آرند

غزل شمارهٔ 819–اندک اندک جمع مستان می‌رسند

Little by little the drunkards congregate, little by little the wine-worshippers arrive.

غزل شمارهٔ 821–خنده از لطفت حکایت می‌کند

Laughter tells of your lovingkindness, tears complain of your wrath;

غزل شمارهٔ 822–عشق اکنون مهربانی می‌کند

غزل شمارهٔ 832–شب شد و هنگام خلوتگاه شد