غزل شمارهٔ 659

شاعر: رومی

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قافیہ: اردارد

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکاران: عندلیب، نازنین بازیان

دلم امروز خوی یار دارد

هوای روی چون گلنار دارد

که طاووس آن طرف پر می‌فشاند

که بلبل آن طرف تکرار دارد

صدای نای آن جا نکته گوید

نوای چنگ بس اسرار دارد

بگه برخیز فردا سوی او رو

که او عاشق چو من بسیار دارد

چو بگشاید رخان تو دل نگهدار

که بس آتش در آن رخسار دارد

ولیکن عقل کو آن لحظه دل را

که دل‌ها را لبش خمار دارد

ز ما کاری مجو چون داده‌ای می

که می مر مرد را بی‌کار دارد

دلم افتان و خیزان دوش آمد

که می مستی او اظهار دارد

دویدم پیش و گفتم باده خوردی

نمی‌ترسی که عقل انکار دارد

1010

چو بو کردم دهانش را بدیدم

که بوی آن پری دیدار دارد

1111

خداوندی شمس الدین تبریز

که بوی خالق جبار دارد

1212

ز بو تا بوی فرقی بس عظیمست

و او بی‌حد و بی‌مقدار دارد

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

از آن سنبل که گل سر بار دارد

گل طبع مرا پر خار دارد

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 555

دلم با عشق آن بت کار دارد

که او با عاشقان پیکار دارد

سناییدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 97

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور