غزلیات

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

آڈیو

13 اشعار

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزلِ شمارهٔ 118

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 134دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 136ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 138عشق در دل ماند و یار از دست رفت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 147جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 148چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 149چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 150خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

آڈیو

11 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102–تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ 103–ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104–مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105–آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106–شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 107–صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ 108–مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109–بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110–هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111–مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112–زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113–مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114–دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115–کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 116–گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ 117–ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118–جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ 119–هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

غزل شمارهٔ 120–خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

غزل شمارهٔ 121–با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 124–روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل شمارهٔ 125–کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 126–نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 127–دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 128–چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 129–خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 130–دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

غزل شمارهٔ 131–دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

غزل شمارهٔ 132–چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

غزل شمارهٔ 133–خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

غزل شمارهٔ 134–دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

غزل شمارهٔ 135–آن را که میسر نشود صبر و قناعت

غزل شمارهٔ 136–ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

غزل شمارهٔ 137–کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

غزل شمارهٔ 138–عشق در دل ماند و یار از دست رفت

غزل شمارهٔ 139–دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

غزل شمارهٔ 140–چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

غزل شمارهٔ 141–هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 142–ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

غزل شمارهٔ 143–این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ 144–ای که رحمت می‌نیاید بر منت

غزل شمارهٔ 145–آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ 146–ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147–جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148–چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149–چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150–خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102–تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ 103–ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104–مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105–آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106–شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 107–صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ 108–مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109–بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110–هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111–مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112–زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113–مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114–دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115–کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 116–گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ 117–ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118–جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ 119–هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

غزل شمارهٔ 120–خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

غزل شمارهٔ 121–با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 124–روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل شمارهٔ 125–کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 126–نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

غزل شمارهٔ 134دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

غزل شمارهٔ 136ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

غزل شمارهٔ 138عشق در دل ماند و یار از دست رفت

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت