رباعیات

رباعی شمارهٔ 1701ای آنکه مرا دهر زبان میدانی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1701

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1702ای آنکه نظر به طعنه می‌اندازی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1702

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1703ای ابر که تو جهان خورشیدانی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1703

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1704ای از تو مرا گوش پرودیده بهی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1704

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1705ای باد سحر به کوی آن سلسله موی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1705

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1706ای باد سحر تو از سر نیکوئی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1706

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1707ای باده تو باشی که همه داد کنی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1707

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1708ای باطل اگر ز حق نَگْریزی چکنی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1708

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1709ای باغ خدا که پر بت و پر حوری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1709

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1710ای بانگ رباب از کجا می‌آئی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1710

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1711ای پر ز جفا چند از این طراری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1711

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1712ای بر سر ره نشسته ره می‌طلبی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1712

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1713ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1713

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1714ای پیر اگر تو روی با حق داری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1714

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1715ای ترک چرا به زلف چون هندوئی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1715

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1716ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1716

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1717ای چون علم سپید در صحرائی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1717

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1718ای خواجه چرا بی‌پر و بالم کردی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1718

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1719ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1719

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1720ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1720

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1721ای داده مرا به خواب در بیداری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1721

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1722ای داده مرا چو عشق خود بیداری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1722

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1723ای دام هزار فتنه و طراری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1723

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1724ای در دل من نشسته بگشاده دری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1724

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1725ای در دل هر کسی ز مهرت تابی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1725

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1726ای دشمن جان و جان شیرین که توی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1726

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1727ای دل تو اگر هزار دلبر داری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1727

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1728ای دل تو بدین مفلسی و رسوائی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1728

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1729ای دل تو دمی مطیع سبحان نشدی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1729

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1730ای دل تو و درد او اگر خود مردی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1730

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1731ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1731

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1732ای دل چو وصال یار دیدی حالی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1732

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1733ای دل چه حدیث ماجرا می‌جوئی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1733

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1734ای دوست به حق آنکه جان را جانی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1734

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1735ای دوست بهر سخن در جنگ زنی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1735

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1736ای دوست ترا رسد اگر ناز کنی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1736

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1737ای دوست ز من طمع مکن غمخواری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1737

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1738ای دیده تو از گریه زبون می‌نشوی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1738

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1739ای روی ترا پیشه جهان‌آرائی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1739

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1740ای ساقی از آن باده که اول دادی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1740

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1741ای ساقی جان که سرده ایامی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1741

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1742ای سر سبب اندر سبب اندر سببی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1742

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1743ای شاخ گلی که از صبا می‌رنجی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1743

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1744ای شادی راز تو هزاران شادی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1744

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1745ای شمع تو صوفی صفتی پنداری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1745

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1746ای صاف که می شور و چنین می‌گردی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1746

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1747ای طالب دنیا تو یکی مزدوری

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1747

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1748ای عشق تو عین عالم حیرانی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1748

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1749ای قاصد جان من به جان میارزی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1749

2 اشعار

رباعی شمارهٔ 1750ای کاش که من بدانمی کیستمی

رومی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1750

2 اشعار

نظمیں

رباعی شمارهٔ 1701–ای آنکه مرا دهر زبان میدانی

رباعی شمارهٔ 1702–ای آنکه نظر به طعنه می‌اندازی

رباعی شمارهٔ 1703–ای ابر که تو جهان خورشیدانی

رباعی شمارهٔ 1704–ای از تو مرا گوش پرودیده بهی

رباعی شمارهٔ 1705–ای باد سحر به کوی آن سلسله موی

رباعی شمارهٔ 1706–ای باد سحر تو از سر نیکوئی

رباعی شمارهٔ 1707–ای باده تو باشی که همه داد کنی

رباعی شمارهٔ 1708–ای باطل اگر ز حق نَگْریزی چکنی

رباعی شمارهٔ 1709–ای باغ خدا که پر بت و پر حوری

رباعی شمارهٔ 1710–ای بانگ رباب از کجا می‌آئی

رباعی شمارهٔ 1711–ای پر ز جفا چند از این طراری

رباعی شمارهٔ 1712–ای بر سر ره نشسته ره می‌طلبی

رباعی شمارهٔ 1713–ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی

رباعی شمارهٔ 1714–ای پیر اگر تو روی با حق داری

رباعی شمارهٔ 1715–ای ترک چرا به زلف چون هندوئی

رباعی شمارهٔ 1716–ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی

رباعی شمارهٔ 1717–ای چون علم سپید در صحرائی

رباعی شمارهٔ 1718–ای خواجه چرا بی‌پر و بالم کردی

رباعی شمارهٔ 1719–ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

رباعی شمارهٔ 1720–ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی

رباعی شمارهٔ 1721–ای داده مرا به خواب در بیداری

رباعی شمارهٔ 1722–ای داده مرا چو عشق خود بیداری

رباعی شمارهٔ 1723–ای دام هزار فتنه و طراری

رباعی شمارهٔ 1724–ای در دل من نشسته بگشاده دری

رباعی شمارهٔ 1725–ای در دل هر کسی ز مهرت تابی

رباعی شمارهٔ 1726–ای دشمن جان و جان شیرین که توی

رباعی شمارهٔ 1727–ای دل تو اگر هزار دلبر داری

رباعی شمارهٔ 1728–ای دل تو بدین مفلسی و رسوائی

رباعی شمارهٔ 1729–ای دل تو دمی مطیع سبحان نشدی

رباعی شمارهٔ 1730–ای دل تو و درد او اگر خود مردی

رباعی شمارهٔ 1731–ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری

رباعی شمارهٔ 1732–ای دل چو وصال یار دیدی حالی

رباعی شمارهٔ 1733–ای دل چه حدیث ماجرا می‌جوئی

رباعی شمارهٔ 1734–ای دوست به حق آنکه جان را جانی

رباعی شمارهٔ 1735–ای دوست بهر سخن در جنگ زنی

رباعی شمارهٔ 1736–ای دوست ترا رسد اگر ناز کنی

رباعی شمارهٔ 1737–ای دوست ز من طمع مکن غمخواری

رباعی شمارهٔ 1738–ای دیده تو از گریه زبون می‌نشوی

رباعی شمارهٔ 1739–ای روی ترا پیشه جهان‌آرائی

رباعی شمارهٔ 1740–ای ساقی از آن باده که اول دادی

رباعی شمارهٔ 1741–ای ساقی جان که سرده ایامی

رباعی شمارهٔ 1742–ای سر سبب اندر سبب اندر سببی

رباعی شمارهٔ 1743–ای شاخ گلی که از صبا می‌رنجی

رباعی شمارهٔ 1744–ای شادی راز تو هزاران شادی

رباعی شمارهٔ 1745–ای شمع تو صوفی صفتی پنداری

رباعی شمارهٔ 1746–ای صاف که می شور و چنین می‌گردی

رباعی شمارهٔ 1747–ای طالب دنیا تو یکی مزدوری

رباعی شمارهٔ 1748–ای عشق تو عین عالم حیرانی

رباعی شمارهٔ 1749–ای قاصد جان من به جان میارزی

رباعی شمارهٔ 1750–ای کاش که من بدانمی کیستمی

رباعیات

نظمیں

رباعی شمارهٔ 1701–ای آنکه مرا دهر زبان میدانی

رباعی شمارهٔ 1702–ای آنکه نظر به طعنه می‌اندازی

رباعی شمارهٔ 1703–ای ابر که تو جهان خورشیدانی

رباعی شمارهٔ 1704–ای از تو مرا گوش پرودیده بهی

رباعی شمارهٔ 1705–ای باد سحر به کوی آن سلسله موی

رباعی شمارهٔ 1706–ای باد سحر تو از سر نیکوئی

رباعی شمارهٔ 1707–ای باده تو باشی که همه داد کنی

رباعی شمارهٔ 1708–ای باطل اگر ز حق نَگْریزی چکنی

رباعی شمارهٔ 1709–ای باغ خدا که پر بت و پر حوری

رباعی شمارهٔ 1710–ای بانگ رباب از کجا می‌آئی

رباعی شمارهٔ 1711–ای پر ز جفا چند از این طراری

رباعی شمارهٔ 1712–ای بر سر ره نشسته ره می‌طلبی

رباعی شمارهٔ 1713–ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی

رباعی شمارهٔ 1714–ای پیر اگر تو روی با حق داری

رباعی شمارهٔ 1715–ای ترک چرا به زلف چون هندوئی

رباعی شمارهٔ 1716–ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی

رباعی شمارهٔ 1717–ای چون علم سپید در صحرائی

رباعی شمارهٔ 1718–ای خواجه چرا بی‌پر و بالم کردی

رباعی شمارهٔ 1719–ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

رباعی شمارهٔ 1720–ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی

رباعی شمارهٔ 1721–ای داده مرا به خواب در بیداری

رباعی شمارهٔ 1722–ای داده مرا چو عشق خود بیداری

رباعی شمارهٔ 1723–ای دام هزار فتنه و طراری

رباعی شمارهٔ 1724–ای در دل من نشسته بگشاده دری

رباعی شمارهٔ 1725–ای در دل هر کسی ز مهرت تابی

رباعی شمارهٔ 1726–ای دشمن جان و جان شیرین که توی

رباعی شمارهٔ 1701ای آنکه مرا دهر زبان میدانی

رباعی شمارهٔ 1702ای آنکه نظر به طعنه می‌اندازی

رباعی شمارهٔ 1703ای ابر که تو جهان خورشیدانی

رباعی شمارهٔ 1704ای از تو مرا گوش پرودیده بهی

رباعی شمارهٔ 1705ای باد سحر به کوی آن سلسله موی

رباعی شمارهٔ 1706ای باد سحر تو از سر نیکوئی

رباعی شمارهٔ 1707ای باده تو باشی که همه داد کنی

رباعی شمارهٔ 1708ای باطل اگر ز حق نَگْریزی چکنی

رباعی شمارهٔ 1709ای باغ خدا که پر بت و پر حوری

رباعی شمارهٔ 1710ای بانگ رباب از کجا می‌آئی

رباعی شمارهٔ 1711ای پر ز جفا چند از این طراری

رباعی شمارهٔ 1712ای بر سر ره نشسته ره می‌طلبی

رباعی شمارهٔ 1713ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی

رباعی شمارهٔ 1714ای پیر اگر تو روی با حق داری

رباعی شمارهٔ 1715ای ترک چرا به زلف چون هندوئی

رباعی شمارهٔ 1716ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی

رباعی شمارهٔ 1717ای چون علم سپید در صحرائی

رباعی شمارهٔ 1718ای خواجه چرا بی‌پر و بالم کردی

رباعی شمارهٔ 1719ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

رباعی شمارهٔ 1720ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی

رباعی شمارهٔ 1721ای داده مرا به خواب در بیداری

رباعی شمارهٔ 1722ای داده مرا چو عشق خود بیداری

رباعی شمارهٔ 1723ای دام هزار فتنه و طراری

رباعی شمارهٔ 1724ای در دل من نشسته بگشاده دری

رباعی شمارهٔ 1725ای در دل هر کسی ز مهرت تابی

رباعی شمارهٔ 1726ای دشمن جان و جان شیرین که توی

رباعی شمارهٔ 1727ای دل تو اگر هزار دلبر داری

رباعی شمارهٔ 1728ای دل تو بدین مفلسی و رسوائی

رباعی شمارهٔ 1729ای دل تو دمی مطیع سبحان نشدی

رباعی شمارهٔ 1730ای دل تو و درد او اگر خود مردی

رباعی شمارهٔ 1731ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری

رباعی شمارهٔ 1732ای دل چو وصال یار دیدی حالی

رباعی شمارهٔ 1733ای دل چه حدیث ماجرا می‌جوئی

رباعی شمارهٔ 1734ای دوست به حق آنکه جان را جانی

رباعی شمارهٔ 1735ای دوست بهر سخن در جنگ زنی

رباعی شمارهٔ 1736ای دوست ترا رسد اگر ناز کنی

رباعی شمارهٔ 1737ای دوست ز من طمع مکن غمخواری

رباعی شمارهٔ 1738ای دیده تو از گریه زبون می‌نشوی

رباعی شمارهٔ 1739ای روی ترا پیشه جهان‌آرائی

رباعی شمارهٔ 1740ای ساقی از آن باده که اول دادی

رباعی شمارهٔ 1741ای ساقی جان که سرده ایامی

رباعی شمارهٔ 1742ای سر سبب اندر سبب اندر سببی

رباعی شمارهٔ 1743ای شاخ گلی که از صبا می‌رنجی

رباعی شمارهٔ 1744ای شادی راز تو هزاران شادی

رباعی شمارهٔ 1745ای شمع تو صوفی صفتی پنداری

رباعی شمارهٔ 1746ای صاف که می شور و چنین می‌گردی

رباعی شمارهٔ 1747ای طالب دنیا تو یکی مزدوری

رباعی شمارهٔ 1748ای عشق تو عین عالم حیرانی

رباعی شمارهٔ 1749ای قاصد جان من به جان میارزی

رباعی شمارهٔ 1750ای کاش که من بدانمی کیستمی

رباعی شمارهٔ 1701ای آنکه مرا دهر زبان میدانی

رباعی شمارهٔ 1702ای آنکه نظر به طعنه می‌اندازی

رباعی شمارهٔ 1703ای ابر که تو جهان خورشیدانی

رباعی شمارهٔ 1704ای از تو مرا گوش پرودیده بهی

رباعی شمارهٔ 1705ای باد سحر به کوی آن سلسله موی

رباعی شمارهٔ 1706ای باد سحر تو از سر نیکوئی

رباعی شمارهٔ 1707ای باده تو باشی که همه داد کنی

رباعی شمارهٔ 1708ای باطل اگر ز حق نَگْریزی چکنی

رباعی شمارهٔ 1709ای باغ خدا که پر بت و پر حوری

رباعی شمارهٔ 1710ای بانگ رباب از کجا می‌آئی

رباعی شمارهٔ 1711ای پر ز جفا چند از این طراری

رباعی شمارهٔ 1712ای بر سر ره نشسته ره می‌طلبی

رباعی شمارهٔ 1713ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی

رباعی شمارهٔ 1714ای پیر اگر تو روی با حق داری

رباعی شمارهٔ 1715ای ترک چرا به زلف چون هندوئی

رباعی شمارهٔ 1716ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی

رباعی شمارهٔ 1717ای چون علم سپید در صحرائی

رباعی شمارهٔ 1718ای خواجه چرا بی‌پر و بالم کردی

رباعی شمارهٔ 1719ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

رباعی شمارهٔ 1720ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی

رباعی شمارهٔ 1721ای داده مرا به خواب در بیداری

رباعی شمارهٔ 1722ای داده مرا چو عشق خود بیداری

رباعی شمارهٔ 1723ای دام هزار فتنه و طراری

رباعی شمارهٔ 1724ای در دل من نشسته بگشاده دری

رباعی شمارهٔ 1725ای در دل هر کسی ز مهرت تابی

رباعی شمارهٔ 1726ای دشمن جان و جان شیرین که توی

رباعی شمارهٔ 1727ای دل تو اگر هزار دلبر داری

رباعی شمارهٔ 1728ای دل تو بدین مفلسی و رسوائی

رباعی شمارهٔ 1729ای دل تو دمی مطیع سبحان نشدی

رباعی شمارهٔ 1730ای دل تو و درد او اگر خود مردی