رومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1701رباعی شمارهٔ 1701شاعر: رومیوزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: انمیدانیصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںای آنکه مرا دهر زبان میدانیور زانکه ببندند دهان میدانی2نقل کریںور جان و دلم نهان شود زیر زمینشاد است روانم که روان میدانی◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمای آنکه مرا بستهٔ صد دام کنیگوئی که برو در شب و پیغام کنیرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1700اگلی نظمای آنکه نظر به طعنه میاندازیبشناس دمی تو بازی از جان بازیرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1702ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمای آنکه مرا بستهٔ صد دام کنیگوئی که برو در شب و پیغام کنیرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1700
اگلی نظمای آنکه نظر به طعنه میاندازیبشناس دمی تو بازی از جان بازیرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1702
