رومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1707رباعی شمارهٔ 1707شاعر: رومیوزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: ادکنیہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںای باده تو باشی که همه داد کنیصد بنده به یک صبوح آزاد کنی2نقل کریںچشمم به تو روشنست همچون خورشیدهم در تو گریزم که توام شاد کنی◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمای باد سحر تو از سر نیکوئیشاید که حکایتم به آن مه گوئیرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1706اگلی نظمای باطل اگر ز حق نَگْریزی چکنیوی زهر به جز تلخی و تیزی چکنیرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1708زمینہم وزن و قافیہ نظمیںاز رنج و ملال ما چه فریاد کنیآن به که به شکر وصل را شاد کنیرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1671ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمای باد سحر تو از سر نیکوئیشاید که حکایتم به آن مه گوئیرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1706
اگلی نظمای باطل اگر ز حق نَگْریزی چکنیوی زهر به جز تلخی و تیزی چکنیرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1708
