رباعی شمارهٔ 1706

چندان که نگاه می‌کنم هر سویی

در باغ روان است ز کوثر جویی

تا چند روی بیهده از هر سویی

تا کی گویی گزاف از هر رویی

چون نیست دلم را جز ازو دلجویی

سرگشته شدم گردِ جهان چون گویی

گاه از غم اودست ز جان میشویی

گه قصهٔ او به دردِ دل میگویی

هر لحظه دهد عشق توام سرشوئی

تا من سر و پای گم کنم چون گوئی

چندان که نگاه میکنم هر سوئی

از سبزه بهشت است و ز کوثر جویی

ای ترک چرا به زلف چون هندوئی

رومی رخ و زنگی خط و پر چین موئی

دل گفت مرا بگو کرا می‌جوئی

بر گرد جهان خیره چرا می‌پوئی

دی بلبلکی لطیفکی خوش گوئی

می‌گفت ترانه‌ای کنار جوئی

گاه از غم او دست ز جان می‌شوئی

گه قصهٔ آ، به درد دل می‌گوئی