رباعی شمارهٔ 1719

با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی

کنجی و فراغتی و یک شیشهٔ می

هنگام صَبوح ای صنمِ فرخْ‌پی

برساز ترانه‌ای و پیش آور می

* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی

اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی

از آمدن بهار و از رفتن دی

اوراق وجود ما همی گردد طی

هنگام صبوح ای صنمِ فرخ‌پی

برساز ترانه‌ای و پیش‌آور می

ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!

لب را به سپید رگ، بکن پاک از می

هست از دم من همیشه چرخ اندر دی

وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی

می خور که ظریفان جهان را دردی

برگرد بناگوش ز می بینی خوی

ای شور چو آبکامه و تلخ چو می

چون نای میان تهی و پر بند چو نی

چون ما به وجود خود هویدا باشیم

چون ما به وجود خود هویدا باشیم