رباعی شمارهٔ 1737

* هان کوزه‌گرا بپای اگر هشیاری

تا چند کنی بر گِل مردم خواری؟

از کوزه‌گری کوزه خریدم باری

آن کوزه سخن گفت ز هر اسراری

هان کوزه‌گرا بپای اگر هشیاری

تا چند کنی بر گِل مردم خواری؟

چون فارغی ای ‌دوست ز هر اسراری

چندین چه خوری بیهُده هر تیماری؟

آن گوی که طاقت جوابش داری

گندم نبری به خانه چون جو کاری

ای دل منیوش از آن صنم دلداری

بیهوده مفرسای تن اندر خواری

چون در دلت آن بود که گیری یاری

برگردی ازین دلشده بی‌آزاری

هر چند که پشت و روی دارم کاری

از دیدهٔ خویش تازه رویم باری

گر من زگنه توبه کنم بسیاری

تا تو ندهی توبه، نیم بر کاری

چون من به خلاف تو نکردم کاری

از بنده چرا گرفتهای آزاری