رباعی شمارهٔ 386

* هان کوزه‌گرا بپای اگر هشیاری

تا چند کنی بر گِل مردم خواری؟

از کوزه‌گری کوزه خریدم باری

آن کوزه سخن گفت ز هر اسراری

هان کوزه‌گرا بپای اگر هشیاری

تا چند کنی بر گِل مردم خواری؟

چون فارغی ای ‌دوست ز هر اسراری

چندین چه خوری بیهُده هر تیماری؟

ای داده مرا به خواب در بیداری

آسان شده در دلم همه دشواری

ای داده مرا چو عشق خود بیداری

وین شمع میان این جهان تاری

ای دام هزار فتنه و طراری

یارب تو چه فتنه‌ها که در سر داری

ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری

باری می‌کن به مفلسی اقراری

ای دوست ز من طمع مکن غمخواری

جز مستی و جز شنگی و جز خماری

بد می‌کنی و نیک طمع می‌داری

هم بد باشد سزای بدکرداری