وزنِ مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن (رجز مثمن مطوی) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 36–خواجه بیا خواجه بیا خواجه دگر بار بیا

غزل شمارهٔ 37–یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرا

غزل شمارهٔ 38–رستم از این نفْس و هوا زنده بلا مرده بلا

غزل شمارهٔ 39–آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا

غزل شمارهٔ 40–طوق جنون سلسله شد باز مکن سلسله را

غزل شمارهٔ 41–شمع جهان دوش نَبُد نور تو در حلقه ما

غزل شمارهٔ 42–کار تو داری صنما قدر تو باری صنما

غزل شمارهٔ 43–کاهل و ناداشت بدم کام درآورد مرا

غزل شمارهٔ 266–هَیَّج نومی و نفی ریح علی الغور هفا

غزل شمارهٔ 543–یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود

My Beloved leaves me not so much as to scratch my own head; it is the body of my Beloved that presses me in its breast.

غزل شمارهٔ 544–ای که ز یک تابش تو کوه احد پاره شود

غزل شمارهٔ 545–بی تو به سر می نشود با دگری می‌نشود

غزل شمارهٔ 546–هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود

غزل شمارهٔ 547–سجده کنم پیشکش آن قد و بالا، چه شود؟

غزل شمارهٔ 1204–عشق گزین عشق و در او کوکبه می‌ران و مترس

غزل شمارهٔ 1217–الحذر از عشق حذر هر کی نشانی بودش

غزل شمارهٔ 1218–ای شب خوش رو که توی مهتر و سالار حبش

غزل شمارهٔ 1219–یار نخواهم که بود بدخو و غمخوار و تُرش

غزل شمارهٔ 1335–بانگ زدم نیم شبان کیست در این خانه دل

I cried out at midnight, “Who is in this house of the heart?” He said, “It is I, by whose countenance the sun and the moon are put to shame.”

غزل شمارهٔ 1392–یار شدم، یار شدم، با غم تو یار شدم

غزل شمارهٔ 1393–مُرده بُدم زنده شدم، گریه بُدم خنده شدم

I was dead, I became alive; I was weeping, I became laughing; the power of love came, and I became everlasting power.

غزل شمارهٔ 1394–دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم

غزل شمارهٔ 1395–مطرب عشق ابدم زخمه عشرت بزنم

غزل شمارهٔ 1396–باز در اسرار روم جانب آن یار روم

غزل شمارهٔ 1397–زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم

Of these two thousand I’s and we’s I wonder, which one am I? Give ear to my babble, do not lay your hand on my mouth.

غزل شمارهٔ 1398–جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشوم

غزل شمارهٔ 1399–هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم

غزل شمارهٔ 1400–تیز دَوم، تیز دَوم، تا به سواران برسم

غزل شمارهٔ 1401–کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشوم

غزل شمارهٔ 1775–گر تو کنی روی ترش زحمت از این جا ببرم

غزل شمارهٔ 1813–کو خر من کو خر من پار بمرد آن خر من

غزل شمارهٔ 1814–عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من

غزل شمارهٔ 1815–من خوشم از گفت خسان وز لب و لنج ترشان

غزل شمارهٔ 1816–آینه‌ای بزدایم از جهت منظر من

غزل شمارهٔ 1817–قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من

غزل شمارهٔ 1818–قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من

غزل شمارهٔ 1819–کافرم ار در دو جهان عشق بود خوشتر از این

غزل شمارهٔ 1820–هی چه گریزی چندین یک نفس این جا بنشین

غزل شمارهٔ 2141–ای تن و جان بنده او بند شکرخنده او

غزل شمارهٔ 2142–چون بجهد خنده ز من خنده نهان دارم از او

When laughter leaps forth from me, I keep laughter hidden from him; I make a sour face at him; I shout and scream at him.

غزل شمارهٔ 2143–روشنی خانه تویی خانه بمگذار و مرو

غزل شمارهٔ 2144–کار جهان هر چه شود کار تو کو بار تو کو

Whatever comes of the world’s affairs, how does that affect your business? If the two worlds have become an idol-temple, where is that roguish idol of yours?

غزل شمارهٔ 2145–شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کو

غزل شمارهٔ 2146–ای شکران ای شکران کان شکر دارم از او

غزل شمارهٔ 2283–ساقی فرخ رخ من جام چو گلنار بده

Happy-cheeked saki of mine, give the cup like pomegranate blossom; if for my sake you will not give for the sake of the heart of the Beloved.

غزل شمارهٔ 2284–باده بده باد مده وز خودمان یاد مده

غزل شمارهٔ 2454–عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی

غزل شمارهٔ 2455–برگذری درنگری جز دل خوبان نبری

غزل شمارهٔ 2456–هم نظری هم خبری هم قمران را قمری

غزل شمارهٔ 2457–ای دل سرگشته شده در طلبِ یاوه‌روی