وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 197–ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا

غزل شمارهٔ 198–ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها

غزل شمارهٔ 199–ای خان و مان بمانده و از شهر خود جدا

غزل شمارهٔ 200–نام شتر به ترکی چه بود بگو دوا

غزل شمارهٔ 201–شب رفت و هم تمام نشد ماجرای ما

غزل شمارهٔ 202–هر روز بامداد سلام علیکما

غزل شمارهٔ 203–آمد بهار خرم آمد نگار ما

غزل شمارهٔ 268–فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتری

غزل شمارهٔ 281–یا ساقی المدامه حی علی الصلا

غزل شمارهٔ 282–یا من لواء عشقک لا زال عالیا

غزل شمارهٔ 283–جاء الربیع مفتخرا فی جوارنا

غزل شمارهٔ 308–خوابم ببسته‌ای بگشا ای قمر نقاب

غزل شمارهٔ 309–واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب

غزل شمارهٔ 310–بازآمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب

That moon has returned, whose like the sky never saw even in dreams; he has brought a fire which no water can extinguish.

غزل شمارهٔ 441–بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

Show your face, for the orchard and rosegarden are my desire; open your lips, for abundant sugar is my desire.

غزل شمارهٔ 442–بر عاشقان فریضه بوَد جستجوی دوست

غزل شمارهٔ 443–از دل به دل برادر گویند روزنی‌ست

غزل شمارهٔ 444–ساقی بیار باده که ایام بس خوشست

غزل شمارهٔ 445–این طرفه آتشی که دمی برقرار نیست

غزل شمارهٔ 446–گر چپ و راست طعنه و تشنیع بیهده‌ست

Though from left and right there is useless criticism and vilification, that man who has lost his heart turns not away from Love.

غزل شمارهٔ 447–ای گل تو را اگر چه که رخسار نازکست

غزل شمارهٔ 448–امروز روز نوبت دیدار دلبرست

غزل شمارهٔ 449–جانا جمال روح بسی خوب و بافرست

My soul, spiritual beauty is passing fair and glorious, yet your own beauty and loveliness is something beside.

غزل شمارهٔ 450–از بامداد روی تو دیدن حیات ماست

غزل شمارهٔ 451–پنهان مشو که روی تو بر ما مبارکست

غزل شمارهٔ 452–ساقی و سردهی ز لب یارم آرزوست

غزل شمارهٔ 453–بُد دوش بی‌تو تیره شب و روشنی نداشت

غزل شمارهٔ 454–جان سوی جسم آمد و تن سوی جان نرفت

غزل شمارهٔ 455–آن روح را که عشق حقیقی شعار نیست

That spirit which wears not true love as a garment is better not to have been; its being is nothing but a disgrace.

غزل شمارهٔ 456–ما را کنار گیر تو را خود کنار نیست

غزل شمارهٔ 457–ای چنگ پرده‌های سپاهانم آرزوست

غزل شمارهٔ 458–امروز چرخ را ز مه ما تحیری‌ست

غزل شمارهٔ 459–ای مرده‌ای که در تو ز جان هیچ بوی نیست

غزل شمارهٔ 861–لطفی نماند کان صنم خوش لقا نکرد

There was no grace left which that fair idol did not perform; what fault is it of ours, if he acted not generously towards you?

غزل شمارهٔ 862–قومی که بر براق بصیرت سفر کنند

غزل شمارهٔ 863–آتش پریر گفت نهانی به گوش دود

The fire the day before yesterday whispered secretly to the smoke, “The aloes-wood cannot rest without me, and with me it is happy.

غزل شمارهٔ 864–بلبل نگر که جانب گلزار می‌رود

غزل شمارهٔ 865–جانا بیار باده که ایام می‌رود

غزل شمارهٔ 866–چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد

غزل شمارهٔ 867–چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد

غزل شمارهٔ 868–به حرم به خود کشید و مرا آشنا ببرد

غزل شمارهٔ 869–خیاط روزگار به بالای هیچ مرد

غزل شمارهٔ 870–چشمم همی‌پرد مگر آن یار می‌رسد

غزل شمارهٔ 871–آمد بهار خرم و رحمت نثار شد

غزل شمارهٔ 872–این عشق جمله عاقل و بیدار می‌کشد

غزل شمارهٔ 873–خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود

The sweetheart appeared asleep. I called from the garden, “Quick, I have stolen a peach!” The sweetheart in fact was not asleep;

غزل شمارهٔ 874–امروز مرده بین که چه سان زنده می‌شود

غزل شمارهٔ 875–گر عید وصل تست منم خود غلام عید

غزل شمارهٔ 876–تا چند خرقه بردرم از بیم و از امید

غزل شمارهٔ 877–امسال بلبلان چه خبرها همی‌دهند