غزل شمارهٔ 308

ممسک اگر به عرض سخا جوشد از شراب

دستی بلند می‌کند اما به زیر آب

صبح ازل به خامه زرین آفتاب

بر لوح سیم چرخ نوشتند این خطاب

ابر تنک زند به زمین نرم نرم آب

نی گرد و نی گل است نه سایه نه آفتاب

فی ایمن الزمان اتی احسن الکتاب

اعنی مثال عاطفت شاه کامیاب

تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟

تا کی فضول گویی و آری حدیث غاب؟

گفتی به پیش خواجه که این غزنوی غرست

زان رو که تا مرا ببری پیش خواجه آب

آمد سحر به خانه من یار، بی حجاب

امروز از کدام طرف سر زد آفتاب؟

از اشک بلبل است رگ تلخی گلاب

نادان کند حواله ز غفلت به آفتاب

ای خوشه چین سنبل زلف تو مشک ناب

شبنم گدای گلشن حسن تو آفتاب

واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب

کاندر خرابه دل من آید آفتاب