وزنِ مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1892–هر شب که بود قاعده سفره نهادن

غزل شمارهٔ 1893–صد گوش نوم باز شد از راز شنودن

غزل شمارهٔ 1894–گر زانک ملولی ز من ای فتنه حوران

غزل شمارهٔ 1895–بفریفتیم دوش و پرندوش به دستان

غزل شمارهٔ 2176–آن دلبر عیار جگرخواره ما کو

غزل شمارهٔ 2265–الیوم من الوصل نسیم و سعود

غزل شمارهٔ 2331–ای دلبر بی‌صورت صورتگر ساده

O formless Beloved of the pure form-fashioner, O you who have given the cup full of tumult to the lovers,

غزل شمارهٔ 2332–ای آنک تو را ما ز همه کون گزیده

غزل شمارهٔ 2333–این کیست چنین مست ز خمار رسیده

غزل شمارهٔ 2334–ای طبل رحیل از طرف چرخ شنیده

غزل شمارهٔ 2335–رندان همه جمعند در این دیر مغانه

The dissolutes are all assembled in the Magian monastery; give one bumper to that unique elder.

غزل شمارهٔ 2336–این نیم شبان کیست چو مهتاب رسیده

This midnight who has come like moonshine? It is the messenger of love, coming from the prayer-niche.

غزل شمارهٔ 2623–ما گوش شماییم شما تن زده تا کی

غزل شمارهٔ 2624–برخیز که جان است و جهان است و جوانی

غزل شمارهٔ 2625–گر علم خرابات تو را همنفسستی

If the knowledge of the tavern were your intimate companion, this [formal] knowledge and science would be mere wind and caprice in your eyes;

غزل شمارهٔ 2626–ای دل تو در این غارت و تاراج چه دیدی

غزل شمارهٔ 2627–عاشق شو و عاشق شو بگذار زحیری

Become a lover, become a lover and bid groaning be gone; you are after all a king’s son, how long will you be a prisoner?

غزل شمارهٔ 2628–هر روز بگه ای شه دلدار درآیی

غزل شمارهٔ 2629–ای ماه اگر باز بر این شکل بتابی

غزل شمارهٔ 2630–یا ساقی شرف بشراباتک زندی

غزل شمارهٔ 2631–تو دوش رهیدی و شب دوش رهیدی

غزل شمارهٔ 2632–ای جان گذرکرده از این گنبد ناری

غزل شمارهٔ 2633–در خانه خود یافتم از شاه نشانی

I found in my house a token of the king, a ring of ruby and a belt particular of the mine.

غزل شمارهٔ 2634–امروز در این شهر نفیر است و فغانی

غزل شمارهٔ 2635–امروز سماع است و مدام است و سقایی

غزل شمارهٔ 2636–ای مونس ما خواجه ابوبکر ربابی

غزل شمارهٔ 2637–امروز سماع است و شراب است و صراحی

غزل شمارهٔ 2638–ای آنک به دل‌ها ز حسد خار خلیدی

غزل شمارهٔ 2639–برخیز که صبح است و صبوح است و سکاری

غزل شمارهٔ 2640–مگریز ز آتش که چنین خام بمانی

غزل شمارهٔ 2641–گیرم که نبینی رخ آن دختر چینی

I grant that you do not see the face of that Chinese girl; do you not see the moving of this veil proceeds from her moving?

غزل شمارهٔ 2642–زان جای بیا خواجه بدین جای نه جایی

غزل شمارهٔ 2643–ای شاه تو ترکی عجمی وار چرایی

غزل شمارهٔ 2644–یک روز مرا بر لب خود میر نکردی

غزل شمارهٔ 3182–بغداد همانست که دیدی و شنیدی

دوازدهم

بیست و ششم

سی‌و دوم