غزل شمارهٔ 2334

آن شیخ چه دیده ست که در خانه خزیده

با خویشتن آمیخته وز خلق بریده

اشکی که تو را بر گل رخسار دویده

باران بهار است که بر لاله چکیده

ای یار جفا کردهٔ پیوند بریده

این بود وفاداری و عهد تو ندیده؟

داراب دوم طفل فلک مهد جلی قدر

رخسار ظفر حسن کرم نور عقیده

ای آنک تو را ما ز همه کون گزیده

بگذاشته ما را تو و در خود نگریده