The dissolutes are all assembled in the Magian monastery; give one bumper to that unique elder.
The blood-shedding master, love, has seized door and roof, and reason is fugitive from house to house.
That most mighty beauty flung aside one veil, and all the people of the time departed out of the veil.
The same is with the lovers who fell into this sea; what place is there for safety and security?
How shall love grow cold from the voice of reproach? A lion never runs from a woman’s scream.
Fill the bumper with the divine wine, leave not the “gods” of nature standing in the midst.
First give that bumper to the talkative soul, so that its speaking faculty may not utter any more legends.
Once speech is blocked, a torrent will come so that you will see not one sign left of beings and places.
What a fire Shams al-H. aqq-i Tabr¯ız has kindled! Brave, fire, congratulations, O flames!
زمین
و دیگری، بساطی سمرقندی است و شعر وی خالی از لطافتی نیست اما از فضایل مکتسبه بسیار عاری بوده است، چنانچه از اشعار وی ظاهر است و دیگری خیالی است و بعضی اشعار وی خالی از حالی نیست و از آنجمله این دو بیت:
ای تیر غمت را دل عشاق نشانه
جامیبهارستانروضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران)بخش 30 - بساطی سمرقندی
در مجمع ما نیست کسی را غم خانه
چون ریگ روان قافله ماست روانه
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6637
ای چشم تو خونریزتر از دور زمانه
مژگان ترا مردمک دیده نشانه
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6638
