غزل شمارهٔ 2632

ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری

از درد که می نالی و اندوه که داری

با چشم چو بحرم ز گهر خنده نگاری

با عیش چو زهرم به شکر بوسه شکاری

برخیز که صبح است و صبوح است و سکاری

بگشای کنار آمد آن یار کناری