صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 6583به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6583

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6584به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6584

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6585به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6585

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6586نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6586

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6587مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6587

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6588مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6588

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6589شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6589

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6590که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6590

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6591می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6591

21 اشعار

غزل شمارهٔ 6592خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6592

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6593سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6593

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6594یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6594

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6595چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6595

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6596به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6596

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6597به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6597

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6598

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6599

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6600

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6601گر از طعام تن عام می شود فربه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6601

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6602

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6603به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6603

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6604بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6604

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6605رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6605

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6606نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6606

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6607عرق به برگ گلت می دود شتاب زده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6607

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6608ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6608

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6609به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6609

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6610ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6610

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6611بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6611

31 اشعار

غزل شمارهٔ 6612روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6612

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6613از اشک ماست پاکی دامان صبحگاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6613

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6614در جسم خاکسار مرا جان سوخته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6614

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6615لاله است این که از جگر خاک سرزده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6615

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6616ای عالم از ظهور صفاتت عیان شده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6616

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6617خط غبار گرد رخ یار آمده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6617

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6618جام صبوح خورده ز خلوت برآمده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6618

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6619تا سبزه خط از لب جانان برآمده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6619

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6620چون غافل است دل ز حق از دل چه فایده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6620

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6621آن را که نیست دلبری از دل چه فایده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6621

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6622محجوب را ز صحبت جانان چه فایده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6622

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6623در دور خط به حرف رسیدن چه فایده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6623

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6624کی بخت خفته وا کند از کار ما گره؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6624

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6625بگشا ز بال همت عالی مکان گره

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6625

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6626در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6626

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6627ای راز نه فلک ز جبینت عیان همه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6627

21 اشعار

غزل شمارهٔ 6628هر چند هست مشرق دیدار آینه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6628

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6629تا کرد خانه از رخ او روشن آینه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6629

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6630ساقی قدحی از می اسرار مرا ده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6630

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6631تا سرو ترا راه به گلزار فتاده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6631

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6632از توبه شود سرکشی نفس زیاده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6632

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6583–به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6584–به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6585–به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6586–نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده

غزل شمارهٔ 6587–مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده

غزل شمارهٔ 6588–مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟

غزل شمارهٔ 6589–شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده

غزل شمارهٔ 6590–که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟

غزل شمارهٔ 6591–می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله

غزل شمارهٔ 6592–خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه

غزل شمارهٔ 6593–سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟

غزل شمارهٔ 6594–یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

غزل شمارهٔ 6595–چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

غزل شمارهٔ 6596–به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟

غزل شمارهٔ 6597–به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

غزل شمارهٔ 6598–ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

غزل شمارهٔ 6599–بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

غزل شمارهٔ 6600–چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

غزل شمارهٔ 6601–گر از طعام تن عام می شود فربه

غزل شمارهٔ 6602–ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

غزل شمارهٔ 6603–به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟

غزل شمارهٔ 6604–بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده

غزل شمارهٔ 6605–رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده

غزل شمارهٔ 6606–نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده

غزل شمارهٔ 6607–عرق به برگ گلت می دود شتاب زده

غزل شمارهٔ 6608–ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده

غزل شمارهٔ 6609–به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده

غزل شمارهٔ 6610–ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه

غزل شمارهٔ 6611–بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟

غزل شمارهٔ 6612–روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه

غزل شمارهٔ 6613–از اشک ماست پاکی دامان صبحگاه

غزل شمارهٔ 6614–در جسم خاکسار مرا جان سوخته

غزل شمارهٔ 6615–لاله است این که از جگر خاک سرزده؟

غزل شمارهٔ 6616–ای عالم از ظهور صفاتت عیان شده

غزل شمارهٔ 6617–خط غبار گرد رخ یار آمده

غزل شمارهٔ 6618–جام صبوح خورده ز خلوت برآمده

غزل شمارهٔ 6619–تا سبزه خط از لب جانان برآمده

غزل شمارهٔ 6620–چون غافل است دل ز حق از دل چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6621–آن را که نیست دلبری از دل چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6622–محجوب را ز صحبت جانان چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6623–در دور خط به حرف رسیدن چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6624–کی بخت خفته وا کند از کار ما گره؟

غزل شمارهٔ 6625–بگشا ز بال همت عالی مکان گره

غزل شمارهٔ 6626–در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟

غزل شمارهٔ 6627–ای راز نه فلک ز جبینت عیان همه

غزل شمارهٔ 6628–هر چند هست مشرق دیدار آینه

غزل شمارهٔ 6629–تا کرد خانه از رخ او روشن آینه

غزل شمارهٔ 6630–ساقی قدحی از می اسرار مرا ده

غزل شمارهٔ 6631–تا سرو ترا راه به گلزار فتاده

غزل شمارهٔ 6632–از توبه شود سرکشی نفس زیاده

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6583–به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6584–به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6585–به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6586–نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده

غزل شمارهٔ 6587–مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده

غزل شمارهٔ 6588–مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟

غزل شمارهٔ 6589–شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده

غزل شمارهٔ 6590–که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟

غزل شمارهٔ 6591–می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله

غزل شمارهٔ 6592–خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه

غزل شمارهٔ 6593–سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟

غزل شمارهٔ 6594–یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

غزل شمارهٔ 6595–چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

غزل شمارهٔ 6596–به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟

غزل شمارهٔ 6597–به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

غزل شمارهٔ 6598–ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

غزل شمارهٔ 6599–بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

غزل شمارهٔ 6600–چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

غزل شمارهٔ 6601–گر از طعام تن عام می شود فربه

غزل شمارهٔ 6602–ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

غزل شمارهٔ 6603–به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟

غزل شمارهٔ 6604–بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده

غزل شمارهٔ 6605–رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده

غزل شمارهٔ 6606–نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده

غزل شمارهٔ 6607–عرق به برگ گلت می دود شتاب زده

غزل شمارهٔ 6608–ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده

غزل شمارهٔ 6583به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6584به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6585به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6586نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده

غزل شمارهٔ 6587مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده

غزل شمارهٔ 6588مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟

غزل شمارهٔ 6589شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده

غزل شمارهٔ 6590که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟

غزل شمارهٔ 6591می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله

غزل شمارهٔ 6592خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه

غزل شمارهٔ 6593سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟

غزل شمارهٔ 6594یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

غزل شمارهٔ 6595چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

غزل شمارهٔ 6596به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟

غزل شمارهٔ 6597به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

غزل شمارهٔ 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

غزل شمارهٔ 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

غزل شمارهٔ 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

غزل شمارهٔ 6601گر از طعام تن عام می شود فربه

غزل شمارهٔ 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

غزل شمارهٔ 6603به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟

غزل شمارهٔ 6604بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده

غزل شمارهٔ 6605رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده

غزل شمارهٔ 6606نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده

غزل شمارهٔ 6607عرق به برگ گلت می دود شتاب زده

غزل شمارهٔ 6608ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده

غزل شمارهٔ 6609به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده

غزل شمارهٔ 6610ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه

غزل شمارهٔ 6611بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟

غزل شمارهٔ 6612روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه

غزل شمارهٔ 6613از اشک ماست پاکی دامان صبحگاه

غزل شمارهٔ 6614در جسم خاکسار مرا جان سوخته

غزل شمارهٔ 6615لاله است این که از جگر خاک سرزده؟

غزل شمارهٔ 6616ای عالم از ظهور صفاتت عیان شده

غزل شمارهٔ 6617خط غبار گرد رخ یار آمده

غزل شمارهٔ 6618جام صبوح خورده ز خلوت برآمده

غزل شمارهٔ 6619تا سبزه خط از لب جانان برآمده

غزل شمارهٔ 6620چون غافل است دل ز حق از دل چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6621آن را که نیست دلبری از دل چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6622محجوب را ز صحبت جانان چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6623در دور خط به حرف رسیدن چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6624کی بخت خفته وا کند از کار ما گره؟

غزل شمارهٔ 6625بگشا ز بال همت عالی مکان گره

غزل شمارهٔ 6626در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟

غزل شمارهٔ 6627ای راز نه فلک ز جبینت عیان همه

غزل شمارهٔ 6628هر چند هست مشرق دیدار آینه

غزل شمارهٔ 6629تا کرد خانه از رخ او روشن آینه

غزل شمارهٔ 6630ساقی قدحی از می اسرار مرا ده

غزل شمارهٔ 6631تا سرو ترا راه به گلزار فتاده

غزل شمارهٔ 6632از توبه شود سرکشی نفس زیاده

غزل شمارهٔ 6583به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6584به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6585به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6586نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده

غزل شمارهٔ 6587مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده

غزل شمارهٔ 6588مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟

غزل شمارهٔ 6589شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده

غزل شمارهٔ 6590که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟

غزل شمارهٔ 6591می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله

غزل شمارهٔ 6592خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه

غزل شمارهٔ 6593سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟

غزل شمارهٔ 6594یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

غزل شمارهٔ 6595چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

غزل شمارهٔ 6596به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟

غزل شمارهٔ 6597به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

غزل شمارهٔ 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

غزل شمارهٔ 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

غزل شمارهٔ 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

غزل شمارهٔ 6601گر از طعام تن عام می شود فربه

غزل شمارهٔ 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

غزل شمارهٔ 6603به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟

غزل شمارهٔ 6604بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده

غزل شمارهٔ 6605رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده

غزل شمارهٔ 6606نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده

غزل شمارهٔ 6607عرق به برگ گلت می دود شتاب زده

غزل شمارهٔ 6608ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده

غزل شمارهٔ 6609به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده

غزل شمارهٔ 6610ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه

غزل شمارهٔ 6611بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟

غزل شمارهٔ 6612روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه