صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 5979فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5979

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5980سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5980

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5981مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5981

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5982مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5982

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5983کرسی دارست اوج اعتبار این جهان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5983

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5984هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5984

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5985اول ما نیستی و آخر ما نیستی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5985

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5986با لب او کار دندان می کند سین سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5986

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5987شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5987

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5988عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5988

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5989شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5989

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5990در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5990

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5991بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5991

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5992چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5992

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5993فاش خواهد شد ز آهم عشق پنهان باختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5993

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5994از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5994

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5995چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5995

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5996گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5996

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5997چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5997

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5998آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5998

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5999تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5999

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6000دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6000

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6001نیستم در عشق کافر ماجرای سوختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6001

23 اشعار

غزل شمارهٔ 6002نیست آسان خون نعمت‌های الوان ریختن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6002

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6003بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6003

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6004چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6004

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6005نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6005

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6006پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6006

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6008راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6008

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6009کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6009

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6010اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6010

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6011موج دریا را نباشد اختیار خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6011

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6012به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6012

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6013چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6013

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6014آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6014

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6015تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6015

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6016برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6016

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6017هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6017

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6018عشق در بند گران است از وفای خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6018

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6019پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6019

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6020حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6020

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6021در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6021

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6022سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6022

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6023در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6023

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6024دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6024

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6025نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6025

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6026هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6026

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6027می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6027

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6028می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6028

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6029چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6029

14 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5979–فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگان

غزل شمارهٔ 5980–سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلان

غزل شمارهٔ 5981–مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنان

غزل شمارهٔ 5982–مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوان

غزل شمارهٔ 5983–کرسی دارست اوج اعتبار این جهان

غزل شمارهٔ 5984–هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان

غزل شمارهٔ 5985–اول ما نیستی و آخر ما نیستی است

غزل شمارهٔ 5986–با لب او کار دندان می کند سین سخن

غزل شمارهٔ 5987–شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن

غزل شمارهٔ 5988–عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن

غزل شمارهٔ 5989–شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن

غزل شمارهٔ 5990–در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5991–بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5992–چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟

غزل شمارهٔ 5993–فاش خواهد شد ز آهم عشق پنهان باختن

غزل شمارهٔ 5994–از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختن

غزل شمارهٔ 5995–چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟

غزل شمارهٔ 5996–گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن

غزل شمارهٔ 5997–چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟

غزل شمارهٔ 5998–آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5999–تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختن

غزل شمارهٔ 6000–دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟

غزل شمارهٔ 6001–نیستم در عشق کافر ماجرای سوختن

غزل شمارهٔ 6002–نیست آسان خون نعمت‌های الوان ریختن

غزل شمارهٔ 6003–بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

غزل شمارهٔ 6004–چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

غزل شمارهٔ 6005–نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن

غزل شمارهٔ 6006–پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن

غزل شمارهٔ 6008–راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6009–کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6010–اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن

غزل شمارهٔ 6011–موج دریا را نباشد اختیار خویشتن

غزل شمارهٔ 6012–به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن

غزل شمارهٔ 6013–چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟

غزل شمارهٔ 6014–آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن

غزل شمارهٔ 6015–تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن

غزل شمارهٔ 6016–برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن

غزل شمارهٔ 6017–هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن

غزل شمارهٔ 6018–عشق در بند گران است از وفای خویشتن

غزل شمارهٔ 6019–پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن

غزل شمارهٔ 6020–حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن

غزل شمارهٔ 6021–در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن

غزل شمارهٔ 6022–سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن

غزل شمارهٔ 6023–در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن

غزل شمارهٔ 6024–دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6025–نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6026–هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن

غزل شمارهٔ 6027–می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن

غزل شمارهٔ 6028–می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن

غزل شمارهٔ 6029–چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5979–فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگان

غزل شمارهٔ 5980–سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلان

غزل شمارهٔ 5981–مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنان

غزل شمارهٔ 5982–مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوان

غزل شمارهٔ 5983–کرسی دارست اوج اعتبار این جهان

غزل شمارهٔ 5984–هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان

غزل شمارهٔ 5985–اول ما نیستی و آخر ما نیستی است

غزل شمارهٔ 5986–با لب او کار دندان می کند سین سخن

غزل شمارهٔ 5987–شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن

غزل شمارهٔ 5988–عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن

غزل شمارهٔ 5989–شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن

غزل شمارهٔ 5990–در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5991–بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5992–چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟

غزل شمارهٔ 5993–فاش خواهد شد ز آهم عشق پنهان باختن

غزل شمارهٔ 5994–از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختن

غزل شمارهٔ 5995–چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟

غزل شمارهٔ 5996–گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن

غزل شمارهٔ 5997–چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟

غزل شمارهٔ 5998–آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5999–تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختن

غزل شمارهٔ 6000–دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟

غزل شمارهٔ 6001–نیستم در عشق کافر ماجرای سوختن

غزل شمارهٔ 6002–نیست آسان خون نعمت‌های الوان ریختن

غزل شمارهٔ 6003–بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

غزل شمارهٔ 6004–چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

غزل شمارهٔ 5979فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگان

غزل شمارهٔ 5980سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلان

غزل شمارهٔ 5981مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنان

غزل شمارهٔ 5982مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوان

غزل شمارهٔ 5983کرسی دارست اوج اعتبار این جهان

غزل شمارهٔ 5984هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان

غزل شمارهٔ 5985اول ما نیستی و آخر ما نیستی است

غزل شمارهٔ 5986با لب او کار دندان می کند سین سخن

غزل شمارهٔ 5987شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن

غزل شمارهٔ 5988عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن

غزل شمارهٔ 5989شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن

غزل شمارهٔ 5990در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5991بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5992چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟

غزل شمارهٔ 5993فاش خواهد شد ز آهم عشق پنهان باختن

غزل شمارهٔ 5994از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختن

غزل شمارهٔ 5995چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟

غزل شمارهٔ 5996گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن

غزل شمارهٔ 5997چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟

غزل شمارهٔ 5998آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5999تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختن

غزل شمارهٔ 6000دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟

غزل شمارهٔ 6001نیستم در عشق کافر ماجرای سوختن

غزل شمارهٔ 6002نیست آسان خون نعمت‌های الوان ریختن

غزل شمارهٔ 6003بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

غزل شمارهٔ 6004چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

غزل شمارهٔ 6005نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن

غزل شمارهٔ 6006پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن

غزل شمارهٔ 6008راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6009کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6010اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن

غزل شمارهٔ 6011موج دریا را نباشد اختیار خویشتن

غزل شمارهٔ 6012به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن

غزل شمارهٔ 6013چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟

غزل شمارهٔ 6014آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن

غزل شمارهٔ 6015تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن

غزل شمارهٔ 6016برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن

غزل شمارهٔ 6017هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن

غزل شمارهٔ 6018عشق در بند گران است از وفای خویشتن

غزل شمارهٔ 6019پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن

غزل شمارهٔ 6020حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن

غزل شمارهٔ 6021در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن

غزل شمارهٔ 6022سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن

غزل شمارهٔ 6023در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن

غزل شمارهٔ 6024دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6025نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6026هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن

غزل شمارهٔ 6027می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن

غزل شمارهٔ 6028می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن

غزل شمارهٔ 6029چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن

غزل شمارهٔ 5979فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگان

غزل شمارهٔ 5980سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلان

غزل شمارهٔ 5981مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنان

غزل شمارهٔ 5982مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوان

غزل شمارهٔ 5983کرسی دارست اوج اعتبار این جهان

غزل شمارهٔ 5984هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان

غزل شمارهٔ 5985اول ما نیستی و آخر ما نیستی است

غزل شمارهٔ 5986با لب او کار دندان می کند سین سخن

غزل شمارهٔ 5987شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن

غزل شمارهٔ 5988عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن

غزل شمارهٔ 5989شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن

غزل شمارهٔ 5990در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5991بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5992چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟

غزل شمارهٔ 5993فاش خواهد شد ز آهم عشق پنهان باختن

غزل شمارهٔ 5994از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختن

غزل شمارهٔ 5995چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟

غزل شمارهٔ 5996گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن

غزل شمارهٔ 5997چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟

غزل شمارهٔ 5998آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5999تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختن

غزل شمارهٔ 6000دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟

غزل شمارهٔ 6001نیستم در عشق کافر ماجرای سوختن

غزل شمارهٔ 6002نیست آسان خون نعمت‌های الوان ریختن

غزل شمارهٔ 6003بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

غزل شمارهٔ 6004چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

غزل شمارهٔ 6005نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن

غزل شمارهٔ 6006پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن

غزل شمارهٔ 6008راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6009کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن