غزل شمارهٔ 6001

نیستم در عشق کافر ماجرای سوختن

می‌دهم جان همچو هندو از برای سوختن

نیست از سوز محبت شیوهٔ من سرکشی

دارم آتش زیر پای خود برای سوختن

لاله دارد داغ خامی زین گلستان بر جگر

در سراپای دل من نیست جای سوختن

نیست ممکن چون سپند آسوده گردیدن مرا

تا نسازم خردهٔ جان را فدای سوختن

دور گردان را به آتش رهنمایی می‌کند

از سپند من اگر خیزد صدای سوختن

نیست در آتش پرستی‌ها مرا نسبت به شمع

بر ندارم من به کشتن سر ز پای سوختن

شب نمی‌سازد به چشمش روز روشن را سیاه

هر که را در دل بود نور و ضیای سوختن

سر برآرد روز حشر از یک گریبان با چراغ

هر که چون پروانه سازد جان فدای سوختن

نه ز بی‌دردی بود خاموشی من چون سپند

در گره فریادها دارم برای سوختن

نیست ممکن محو گردد جای داغ از سینه‌ها

محضری زین به نمی‌خواهد وفای سوختن

سوخت تا پروانه واصل شد، تو هم از بال و پر

باز کن آغوش رغبت در هوای سوختن

شمع ازان پروانه را بی‌بال و پر سازد، که هست

عاشق معشوق رسوا کن سزای سوختن

من ز غیرت چون چنار از آتش خود سوختم

شمع اگر پروانه را شد رهنمای سوختن

عقده‌های مشکلم چون عود یکسر باز شد

تا فتادم در حریم دلگشای سوختن

در خور آتش چو از تردامنی‌ها نیستم

آه سردی می‌کشم گاهی برای سوختن

نیست سیری عشقبازان را ز درد و داغ عشق

سوختن هرگز ندارد اشتهای سوختن

نیست ممکن سر به جیب خامشی دزدم چو شمع

تا نسازم پیکر خود را غذای سوختن

جان خشک خویش را آتش نمی‌دارم دریغ

نیستم چون هیزم تر بد ادای سوختن

هر سیه‌رویی که کوشش می‌کند در جمع مال

جمع چون هندو کند هیزم برای سوختن

زان به جرأت می‌زنم بر آتش سوزان که هست

دل خنک گشتن ز هستی منتهای سوختن

چشم چون بردارم از رخسار آتشناک یار؟

من که می‌میرم چو هندو از برای سوختن

وقت شمعی خوش که می‌استد به چشم اشکبار

بر سر یک پا تمام شب برای سوختن

نیست از بی‌جرأتی صائب مرا دوری ز شمع

کز تهیدستی ندارم رونمای سوختن