Divan-e Shams by Rumi, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 3066–رسید ترکم با چهره‌های گل وردی

غزل شمارهٔ 3067–تو در عقیله ترتیب کفش و دستاری

غزل شمارهٔ 3068–فرست باده جان را به رسم دلداری

غزل شمارهٔ 3069–نگاهبان دو دیده‌ست چشم دلداری

غزل شمارهٔ 3070–اگر به خشم شود چرخ هفتم از تو بری

غزل شمارهٔ 3071–دلا همای وصالی بپر چرا نپری

Heart, you are the phoenix of union. Fly, why do you not fly? No one recognizes you, neither man nor peri.

غزل شمارهٔ 3072–به من نگر که به جز من به هر کی درنگری

غزل شمارهٔ 3074–مسلم آمد یار مرا دل افروزی

غزل شمارهٔ 3075–بیا بیا که تو از نادرات ایامی

غزل شمارهٔ 3076–بلندتر شده‌ست آفتاب انسانی

غزل شمارهٔ 3077–ایا مربی جان از صداع جان چونی

غزل شمارهٔ 3078–ز آب تشنه گرفته‌ست خشم می‌بینی

غزل شمارهٔ 3079–بیامدیم دگربار سوی مولایی

We have come once again to a lord to whose knee no sea reaches.

غزل شمارهٔ 3080–تو نور دیده جان یا دو دیده مایی

غزل شمارهٔ 3081–تو عاشقی چه کسی از کجا رسیدستی

غزل شمارهٔ 3082–رهید جان دوم از خودی و از هستی

غزل شمارهٔ 3083–بیا بیا که چو آب حیات درخوردی

غزل شمارهٔ 3084–به جان تو که بگویی وطن کجا داری

غزل شمارهٔ 3086–شبی که دررسد از عشق پیک بیداری

غزل شمارهٔ 3087–اگر تو همره بلبل ز بهر گلزاری

غزل شمارهٔ 3088–حرام گشت از این پس فغان و غمخواری

غزل شمارهٔ 3089–به اهل پرده اسرارها ببر خبری

غزل شمارهٔ 3090–بجه بجه ز جهان تا شه جهان باشی

Leap, leap from the world, that you may be king of the world; seize the sugar tray that you may be a sugar plantation.

غزل شمارهٔ 3091–اگر دمی بگذاری هوا و نااهلی

غزل شمارهٔ 3092–هزار جان مقدس فدای سلطانی

غزل شمارهٔ 3093–نگفتمت که تو سلطان خوبرویانی

غزل شمارهٔ 3094–بگو به جان مسافر ز رنج‌ها چونی

غزل شمارهٔ 3095–از این درخت بدان شاخ و بر نمی‌بینی

غزل شمارهٔ 3096–ز بامداد دلم می‌جهد به سودایی

غزل شمارهٔ 3097–بیا بیا که شدم در غم تو سودایی

غزل شمارهٔ 3098–ترش ترش بنشستی بهانه دربستی

غزل شمارهٔ 3099–بداد پندم استاد عشق ز استادی

غزل شمارهٔ 3100–ببست خواب مرا جاودانه دلداری

غزل شمارهٔ 3101–کسی که باده خورد بامداد زین ساقی

غزل شمارهٔ 3102–برست جان و دلم از خودی و از هستی

غزل شمارهٔ 3103–پدید گشت یکی آهوی در این وادی

غزل شمارهٔ 3104–طواف کعبه دل کن اگر دلی داری

غزل شمارهٔ 3105–ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی

غزل شمارهٔ 3106–فرست بادهٔ جان را به رسم دلداری

غزل شمارهٔ 3107–میان تیرگی خواب و نور بیداری

غزل شمارهٔ 3108–به دست هجر تو زارم تو نیز می‌دانی

غزل شمارهٔ 3109–کالی تیشبی آپانسو، ای افندی چلبی

غزل شمارهٔ 3110–جان جان مایی، خوش‌تر از حلوایی

غزل شمارهٔ 3111–تو چنین نبودی تو چنین چرایی

غزل شمارهٔ 3112–تو خدای خویی تو صفات هویی

غزل شمارهٔ 3113–نه ز عاقلانم که ز من بگیری

غزل شمارهٔ 3114–عشق تو خواند مرا کز من چه می‌گذری

غزل شمارهٔ 3115–در لطف اگر بروی شاه همه چمنی

غزل شمارهٔ 3116–دلا گر مرا تو ببینی ندانی

غزل شمارهٔ 3117–پذیرفت این دل ز عشقت خرابی