غزل شمارهٔ 3106

بدین صفت که ببستی کمر به خونخواری

درست شد که نداری سر وفاداری

هزار شکر خدا را که چون تو دلداری

نمود روی به من بعد مدتی یاری

به جلوهٔ تو نگه را ز حیرت اظهاری

ببالد از مژه انگشتهای زنهاری

به یأس هم نپسندید ننگ بیکاری

دل شکستهٔ ماکرد ناله معماری

خطاپرست مباش‌ ای ز راستی عاری

که ‌گر سپهر شوی می‌کشی نگو نساری

دمی‌ که عجز شود دستگاه بیکاری

گره گشایی ناخن کشد به سر خاری

چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری

دو چشم مست تو برداشت رسم هشیاری

و گر نه فتنه ندیدی به خواب، بیداری

مرا دلیست گرفتار عشق دلداری

سمن‌بری صنمی گلرخی جفاکاری

من از تو روی نپیچم گرم بیازاری

که خوش بود ز عزیزان تحمل خواری