Divan-e Shams by Rumi, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 3015–جان و جهان می‌روی جان و جهان می‌بری

غزل شمارهٔ 3016–بازرهان خلق را از سر و از سرکشی

غزل شمارهٔ 3017–لاله ستانست از عکس تو هر شوره‌ای

غزل شمارهٔ 3018–ای تو ز خوبی خویش آینه را مشتری

غزل شمارهٔ 3019–ای که تو عشاق را همچو شکر می‌کشی

You who slay like sugar the lovers, slay my soul sweetly this moment, if you are slaying.

غزل شمارهٔ 3020–پیشتر آ پیشتر چند از این رهزنی

غزل شمارهٔ 3021–شیردلا صد هزار شیردلی کرده‌ای

Lion-heart, you have made a hundred thousand lion-hearts; you have outstripped the sun even in generosity.

غزل شمارهٔ 3022–گفت مرا آن طبیب: «رَو، تُرُشی خورده‌ای»

غزل شمارهٔ 3023–قصر بود روح ما نی تل ویرانه‌ای

غزل شمارهٔ 3024–بستگی این سماع هست ز بیگانه‌ای

غزل شمارهٔ 3025–جای دگر بوده‌ای زانک تهی روده‌ای

غزل شمارهٔ 3026–خیره چرا گشته‌ای خواجه مگر عاشقی

غزل شمارهٔ 3027–نیست عجب صف زده پیش سلیمان پری

غزل شمارهٔ 3028–ای صنم گلزاری چند مرا آزاری

غزل شمارهٔ 3029–آه که دلم برد غمزه‌های نگاری

غزل شمارهٔ 3030–سلمک الله نیست مثل تو یاری

غزل شمارهٔ 3031–خوشدلم از یار همچنانک تو دیدی

غزل شمارهٔ 3032–از پگه ای یار زان عقار سمایی

غزل شمارهٔ 3033–چند دویدم سوی افندی

غزل شمارهٔ 3034–می‌رسد ای جان باد بهاری

O soul, the breeze of spring is coming, so that you may raise your hand towards the rose garden.

غزل شمارهٔ 3035–دوش همه شب دوش همه شب

غزل شمارهٔ 3036–گاه چو اشتر در وحل آیی

غزل شمارهٔ 3037–به خاک پای تو ای مه هر آن شبی که بتابی

غزل شمارهٔ 3038–ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی

The Bur¯aq of the love of realities carried away my mind and heart; ask me where it took them? Thither you do not know.

غزل شمارهٔ 3039–هزار جان مقدس هزار گوهر کانی

غزل شمارهٔ 3040–چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی

غزل شمارهٔ 3041–اگر مرا تو ندانی، بپرس از شب تاری

غزل شمارهٔ 3042–چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داری

غزل شمارهٔ 3043–ز حد چون بگذشتی بیا بگوی که چونی

غزل شمارهٔ 3044–گهی به سینه درآیی گهی ز روح برآیی

غزل شمارهٔ 3045–من آن نیم که تو دیدی چو بینیم نشناسی

غزل شمارهٔ 3046–چو صبحدم خندیدی در بلا بندیدی

غزل شمارهٔ 3048–تو آسمان منی من زمین به حیرانی

You are my heaven, I am the earth in astonishment; every moment what things have you set growing in my heart.

غزل شمارهٔ 3049–ربود عقل و دلم را جمال آن عربی

غزل شمارهٔ 3050–خدایگان جمال و خلاصه خوبی

The lord of beauty and quintessence of loveliness entered the soul and mind as a man will stroll in the garden at spring.

غزل شمارهٔ 3051–به عاقبت بپریدی و در نهان رفتی

Finally you have broken away and departed into the Unseen; I wonder, I wonder—by which way did you depart from the world?

غزل شمارهٔ 3052–چه باده بود که در دور از بگه دادی

غزل شمارهٔ 3053–ز قیل و قال تو گر خلق بو نبردندی

غزل شمارهٔ 3054–منم که کار ندارم به غیر بی‌کاری

غزل شمارهٔ 3055–بیا بیا که نیابی چو ما دگر یاری

Come, come, for you will not find another friend like me; where indeed in both worlds is a beloved like me?

غزل شمارهٔ 3056–خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوری

غزل شمارهٔ 3057–اگر ز حلقه این عاشقان کران گیری

غزل شمارهٔ 3058–ز بامداد درآورد دلبرم جامی

غزل شمارهٔ 3059–چه باک دارد عاشق ز ننگ و بدنامی

غزل شمارهٔ 3060–نهان شدند معانی ز یار بی‌معنی

غزل شمارهٔ 3061–اگر تو یار نداری چرا طلب نکنی

If you have no beloved, why do you not seek one? And if you have attained the Beloved, why do you not rejoice?

غزل شمارهٔ 3062–اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنی

غزل شمارهٔ 3063–به هر دلی که درآیی چو عشق بنشینی

غزل شمارهٔ 3064–ز بامداد دلم می‌پرد به سودایی

غزل شمارهٔ 3065–شدم به سوی چه آب همچو سقایی