غزل شمارهٔ 3019
Toggle stanza 1ای که تو عشاق را همچو شکر میکشی
ای که تو عشاق را همچو شکر میکشی
جان مرا خوش بکش این نفس ار میکشی
You who slay like sugar the lovers, slay my soul sweetly this moment, if you are slaying.
کشتن شیرین و خوش خاصیت دست توست
زانک نظرخواه را تو به نظر میکشی
To slay sweetly and gently is the property of your hand, because you slay with a glance he who seeks a glance.
هر سحری مستمر منتظرم منتظر
زانک مرا بیشتر وقت سحر میکشی
Every morning continuously I am waiting, waiting, because you generally slay me at dawn.
جور تو ما را چو قند راه مدد درمبند
نی که مرا عاقبت بر سر در میکشی
Your cruelty to us is candy; do not close the way to assistance. Is it not the case that at the end you will slay me in front of the gate?
ای دم تو بیشکم ای غم تو دفع غم
ای که تو ما را به دام همچو شرر میکشی
You whose breath is without a belly, you whose sorrow repels sorrow, you who slay us in a breath like a spark,
هر دم دفعی دگر پیش کنی چون سپر
تیغ رها کردهای تو به سپر میکشی
Every moment you proffer another repulse like a shield; you have abandoned the sword and are slaying with the shield.
Sources
Persian text source: Ganjoor