Divan-e Shams by Rumi, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 103–دل و جان را در این حضرت بپالا

غزل شمارهٔ 104–خبر کن ای ستاره یار ما را

غزل شمارهٔ 105–چو او باشد دل دل‌سوز ما را

غزل شمارهٔ 106–مرا حلوا هوس کردست حلوا

غزل شمارهٔ 107–امیر حسن خندان کن حَشَم را

غزل شمارهٔ 108–به برج دل رسیدی بیست این جا

غزل شمارهٔ 109–بکت عینی غداه البین دمعا

غزل شمارهٔ 110–تو بشکن چنگ ما را ای معلا‌‌!

Do you break our harp, exalted one; thousands of other harps are here.

غزل شمارهٔ 111–برای تو فدا کردیم جان‌ها

غزل شمارهٔ 112–ز روی تست عید آثار ما را

غزل شمارهٔ 113–ای مطرب دل برای یاری را

غزل شمارهٔ 114–اندر دل ما توی نگارا

غزل شمارهٔ 115–ای جان و قوام جمله جان‌ها

O soul and stay of every soul, who bestow wings and set the spirits in motion,

غزل شمارهٔ 116–ای سخت گرفته جادوی را

غزل شمارهٔ 117–از دور بدیده شمس دین را

غزل شمارهٔ 118–بنمود وفا از این جا

غزل شمارهٔ 119–برخیز و صبوح را بیارا

غزل شمارهٔ 120–تا چند تو پس روی به پیش آ

غزل شمارهٔ 121–چون خانه روی ز خانه ما

غزل شمارهٔ 122–دیدم رخ خوب گلشنی را

I beheld the lovely rosebower face, that eye and lamp of all brightness,

غزل شمارهٔ 123–دیدم شه خوب خوش لقا را

غزل شمارهٔ 124–ساقی تو شراب لامکان را

غزل شمارهٔ 125–گفتی که گزیده‌ای تو بر ما

غزل شمارهٔ 126–گستاخ مکن تو ناکسان را

غزل شمارهٔ 127–کو مطرب عشق چست دانا

غزل شمارهٔ 128–ما را سفری فتاد بی‌ما

غزل شمارهٔ 129–مشکن دل مرد مشتری را

غزل شمارهٔ 130–بیدار کنید مستیان را

غزل شمارهٔ 131–من چو موسی در زمان آتش شوق و لقا

غزل شمارهٔ 132–در میان پرده خون عشق را گلزارها

Love has rosebowers amid the veil of blood; lovers have affairs to transact with the beauty of incomparable Love.

غزل شمارهٔ 133–غمزه عشقت بدان آرد یکی محتاج را

غزل شمارهٔ 134–ساقیا در نوش آور شیره عنقود را

غزل شمارهٔ 135–ساقیا گردان کن آخر آن شرابِ صاف را

غزل شمارهٔ 136–پرده‌ی دیگر مزن جز پرده‌ی دلدار ما

غزل شمارهٔ 137–با چنین شمشیر دولت تو زبون مانی!؟ چرا ؟

غزل شمارهٔ 138–سکه رخسار ما جز زر مبادا بی‌شما

غزل شمارهٔ 139–رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ما

غزل شمارهٔ 140–درد ما را در جهان درمان مبادا بی‌شما

غزل شمارهٔ 141–جمله یارانِ تو سنگند و توی مرجان چرا ؟

غزل شمارهٔ 142–دولتی همسایه شد همسایگان را الصلا

غزل شمارهٔ 143–دوش من پیغام کردم سوی تو استاره را

Yesterday I gave a star a message for you; I said to it, “Deliver my compliments to that one fair as the moon.”

غزل شمارهٔ 144–عقل دریابد تو را یا عشق یا جانِ صفا ؟

غزل شمارهٔ 145–ای وصالت یک زمان بوده فراقت سال‌ها

غزل شمارهٔ 146–در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما

غزل شمارهٔ 147–آخر از هجران به وصلش دررسیدستی دلا

غزل شمارهٔ 148–از پی شمس حق و دین دیده گریان ما

غزل شمارهٔ 149–خدمتِ شمس حق و دین یادگارت ساقیا

غزل شمارهٔ 150–درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما

غزل شمارهٔ 151–سر برون کن از دریچه جان ببین عشاق را

غزل شمارهٔ 152–دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا