غزل شمارهٔ 127

مقربان سلاطین چون گروهی اند که به کوه بلند بالا می روند اما عاقبت به زلازل قهر و نوازل دهر از آن کوه به زیر خواهند افتاد، شک نیست که افتادن بلندتران سخت تر خواهد بود به زیر آمدن فروتران سهل تر.

بود ایوان قرب شاه والا

دانی چه بود کمال انسان؟

با دشمن و دوست لطف و احسان

احسنت و زه ای نگار زیبا

آراسته آمدی بر ما

مانند سراب بند بر پا

بیهوده شدیم دشت پیما

برخیز و صبوح را بیارا

پُر لَخلخه کن کنار ما را

تا چند تو پس روی به پیش آ

در کفر مرو به سوی کیش آ

گفتی که گزیده‌ای تو بر ما

هرگز نبدست این مفرما