باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401باد شمال می‌وزد، طرهٔ یاسمن نگر

غزل شمارهٔ 402ساقیا گه جام ده گه جام خور

غزل شمارهٔ 403چون پیشهٔ تو شیوه و ناز است چه تدبیر

غزل شمارهٔ 404گرفتم عشق روی تو ز سر باز

غزل شمارهٔ 405عشق تو مرا ستد ز من باز

غزل شمارهٔ 406ای دل ز دلبران جهانت گزیده باز

غزل شمارهٔ 407هر که زو داد یک نشانی باز

غزل شمارهٔ 408هر که سر رشتهٔ تو یابد باز

غزل شمارهٔ 409ای روی تو شمع پردهٔ راز

غزل شمارهٔ 410ای شیوهٔ تو کرشمه و ناز

غزل شمارهٔ 411ذره‌ای دوستی آن دمساز

غزل شمارهٔ 412جان ز مشک زلف دلم چون جگر مسوز

غزل شمارهٔ 413عمر رفت و تو منی داری هنوز

غزل شمارهٔ 414چند جویی در جهان یاری ز کس

غزل شمارهٔ 415آفتاب عاشقان روی تو بس

غزل شمارهٔ 416در عشق روی او ز حدوث و قدم مپرس

غزل شمارهٔ 417دوش آمد و گفت از آن ما باش

غزل شمارهٔ 418ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش

غزل شمارهٔ 419غیرت آمد بر دلم زد دور باش

غزل شمارهٔ 420گر مرد رهی ز رهروان باش

غزل شمارهٔ 421در عشق تو من توام تو من باش

غزل شمارهٔ 422منم اندر قلندری شده فاش

غزل شمارهٔ 423دستم نرسد به زلف چون شستش

غزل شمارهٔ 424بیچاره دلم که نرگس مستش

غزل شمارهٔ 425اگر دلم ببرد یار دلبری رسدش

غزل شمارهٔ 426آنکه سر دارد کلاهت نرسدش

غزل شمارهٔ 427عشق آن باشد که غایت نبودش

غزل شمارهٔ 428عاشقی نه دل نه دین می‌بایدش

غزل شمارهٔ 429چون دربسته است درج ناپدیدش

غزل شمارهٔ 430بنمود رخ از پرده، دل گشت گرفتارش

غزل شمارهٔ 431ای پیر مناجاتی رختت به قلندر کش

غزل شمارهٔ 432درکش سر زلف دلستانش

غزل شمارهٔ 433هر مرد که نیست امتحانش

غزل شمارهٔ 434ای ز عشقت این دل دیوانه خوش

غزل شمارهٔ 435می‌شد سر زلف در زمین کش

غزل شمارهٔ 436آخر ای صوفی مرقع پوش

غزل شمارهٔ 437ترسا بچهٔ شکر لبم دوش

غزل شمارهٔ 438مست شدم تا به خرابات دوش

غزل شمارهٔ 439دلی کامد ز عشق دوست در جوش

غزل شمارهٔ 440ای دل ز جفای یار مندیش

غزل شمارهٔ 441دلا در سر عشق از سر میندیش

غزل شمارهٔ 442هر که هست اندر پی بهبود خویش

غزل شمارهٔ 443ای از همه بیش و از همه پیش

غزل شمارهٔ 444هر روز که جلوه می‌کند رویش

غزل شمارهٔ 445ز دست رفت مرا بی تو روزگار دریغ

غزل شمارهٔ 446ای لب تو نگین خاتم عشق

غزل شمارهٔ 447خاصگان محرم سلطان عشق

غزل شمارهٔ 448هر که دایم نیست ناپروای عشق

غزل شمارهٔ 449عقل کجا پی برد، شیوهٔ سودای عشق؟

غزل شمارهٔ 450ای عشق تو با وجود هم تنگ