باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 351یا دست به زیر سنگم آید

غزل شمارهٔ 352عشق تو به جان دریغم آید

غزل شمارهٔ 353سر زلف دلستانت به شکن دریغم آید

غزل شمارهٔ 354هر که را دانهٔ نار تو به دندان آید

غزل شمارهٔ 355یک ذره نور رویت گر ز آسمان برآید

غزل شمارهٔ 356چو از جیبش مه تابان برآید

غزل شمارهٔ 357چو نقاب برگشائی مه آن جهان برآید

غزل شمارهٔ 358گر نه از خاک درت باد صبا می‌آید

غزل شمارهٔ 359دلبرم رخ‌گشاده می‌آید

غزل شمارهٔ 360صبح از پرده به در می‌آید

غزل شمارهٔ 361آن ماه برای کس نمی‌آید

غزل شمارهٔ 362آن روی به جز قمر که آراید

غزل شمارهٔ 363تشنه را از سراب چگشاید

غزل شمارهٔ 364دو جهان بی‌توام نمی‌باید

غزل شمارهٔ 365گر رخ او ذره‌ای جمال نماید

غزل شمارهٔ 366رخت را ماه نایب می‌نماید

غزل شمارهٔ 367نه یار هرکسی را رخسار می‌نماید

غزل شمارهٔ 368سر زلف تو پر خون می‌نماید

غزل شمارهٔ 369رخ ز زیر نقاب بنماید

غزل شمارهٔ 370کسی کو هرچه دید از چشم جان دید

غزل شمارهٔ 371قطره گم گردان چو دریا شد پدید

غزل شمارهٔ 372برکناری شو ز هر نقشی که آن آید پدید

غزل شمارهٔ 373تا که گشت این خیال‌خانه پدید

غزل شمارهٔ 374واقعهٔ عشق را نیست نشانی پدید

غزل شمارهٔ 375تا خطت آمد به شبرنگی پدید

غزل شمارهٔ 376در ره عشق تو پایان کس ندید

غزل شمارهٔ 377هنگام صبوح آمد ای هم نفسان خیزید

غزل شمارهٔ 378دل چه خواهی کرد چون دلبر رسید

غزل شمارهٔ 379درد کو تا دردوا خواهم رسید

غزل شمارهٔ 380عقل را در رهت قدم برسید

غزل شمارهٔ 381دوش آمد و ز مسجدم اندر کران کشید

غزل شمارهٔ 382دلم دردی که دارد با که گوید

غزل شمارهٔ 383الا ای زاهدان دین دلی بیدار بنمایید

غزل شمارهٔ 384قدم درنه اگر مردی درین کار

غزل شمارهٔ 385میی درده که در ده نیست هشیار

غزل شمارهٔ 386اگر خورشید خواهی سایه بگذار

غزل شمارهٔ 387از پس پردهٔ دل دوش بدیدم رخ یار

غزل شمارهٔ 388درآمد دوش ترکم مست و هشیار

غزل شمارهٔ 389بردار صراحیی ز خمار

غزل شمارهٔ 390ای عشق تو کیمیای اسرار

غزل شمارهٔ 391در عشق تو گم شدم به یکبار

غزل شمارهٔ 392اشک ریز آمدم چو ابر بهار

غزل شمارهٔ 393عشق آبم برد گو آبم ببر

غزل شمارهٔ 394ای در درون جانم و جان از تو بی‌خبر

غزل شمارهٔ 395ای تو را با هر دلی کاری دگر

غزل شمارهٔ 396پیر ما می‌رفت هنگام سحر

غزل شمارهٔ 397آتش عشق تو دلم، کرد کباب ای پسر

غزل شمارهٔ 398نیست مرا به هیچ رو، بی تو قرار ای پسر

غزل شمارهٔ 399جان به لب آوردم ای جان درنگر

غزل شمارهٔ 400گر ز سر عشق او داری خبر