غزل شمارهٔ 393
Toggle stanza 1عشق آبم برد گو آبم ببر
11
عشق آبم برد گو آبم ببر
روز آرام و به شب خوابم ببر
22
چند دارم تشنهٔ لعل تو جان
جان خوشی زان لعل سیرابم ببر
33
من کیم خاک توام بادی به دست
آتشی در من زن و آبم ببر
44
نی خطا گفتم که در تاب و تبم
مینیارم تاب تو تابم ببر
55
چند تابد دل ز تاب زلف تو
تاب دل از زلف پرتابم ببر
66
هستم از عناب تو صفرا زده
این همه صفرا ز عنابم ببر
77
غرقهٔ دریای عشقت گشتهام
دست من گیر و ز غرقابم ببر
88
چون کمان شد پشت عطار از غمت
زین میان چون تیر پرتابم ببر