باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1چون نیست، هیچ مردی، در عشق، یار ما را،

غزل شمارهٔ 2ز زلفت زنده می‌دارد صبا انفاس عیسی را

غزل شمارهٔ 3ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا

غزل شمارهٔ 4گفتم اندر محنت و خواری مرا

غزل شمارهٔ 5سوختی جانم چه می‌سازی مرا

غزل شمارهٔ 6گر سیر نشد تو را دل از ما

غزل شمارهٔ 7بار دگر شور آفرید این پیر درد آشام ما

غزل شمارهٔ 8چون شدستی ز من جدا صنما

غزل شمارهٔ 9در دلم افتاد آتش ساقیا

غزل شمارهٔ 10در دلم بنشسته‌ای بیرون میا

غزل شمارهٔ 11ای عجب دردی است دل را بس عجب

غزل شمارهٔ 12روز و شب چون غافلی از روز و شب

غزل شمارهٔ 13برقع از ماه برانداز امشب

غزل شمارهٔ 14چه شاهدی است که با ماست در میان امشب

غزل شمارهٔ 15سحرگاهی شدم سوی خرابات

غزل شمارهٔ 16تا درین زندان فانی زندگانی باشدت

غزل شمارهٔ 17زهی ماه در مهر سرو بلندت

غزل شمارهٔ 18دم مزن گر همدمی می‌بایدت

غزل شمارهٔ 19بعد جوی از نفس سگ گر قرب جان می‌بایدت

غزل شمارهٔ 20ای شکر خوشه‌چین گفتارت

غزل شمارهٔ 21تا به عمدا ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 22عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت

غزل شمارهٔ 23آه‌های آتشینم پرده‌های شب بسوخت

غزل شمارهٔ 24دولت عاشقان هوای تو است

غزل شمارهٔ 25دلبرم در حسن طاق افتاده است

غزل شمارهٔ 26آن نه روی است ماه دو هفته است

غزل شمارهٔ 27تا کی از صومعه خمار کجاست

غزل شمارهٔ 28چون ز مرغ سحر فغان برخاست

غزل شمارهٔ 29دوش کان شمع نیکوان برخاست

غزل شمارهٔ 30اینت گم گشته دهانی که توراست

غزل شمارهٔ 31چون مرا مجروح کردی گر کنی مرهم رواست

غزل شمارهٔ 32عاشقی و بی نوایی کار ماست

غزل شمارهٔ 33این چه سوداست کز تو در سر ماست

غزل شمارهٔ 34راه عشق او که اکسیر بلاست

غزل شمارهٔ 35طرقوا یا عاشقان کین منزل جانان ماست

غزل شمارهٔ 36تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست

غزل شمارهٔ 37تو را در ره خراباتی خراب است

غزل شمارهٔ 38چون به اصل اصل در پیوسته بی‌تو جان توست

غزل شمارهٔ 39عزیزا هر دو عالم سایهٔ توست

غزل شمارهٔ 40عقل مست لعل جان افزای توست

غزل شمارهٔ 41قبلهٔ ذرات عالم روی توست

غزل شمارهٔ 42آنکه چندین نقش ازو برخاسته است

غزل شمارهٔ 43بیا که قبلهٔ ما گوشهٔ خرابات است

غزل شمارهٔ 44ندای غیب به جان تو می‌رسد پیوست

غزل شمارهٔ 45لعل گلرنگت شکربار آمدست

غزل شمارهٔ 46چون کنم معشوق عیار آمدست

غزل شمارهٔ 47تا که عشق تو حاصل افتادست

غزل شمارهٔ 48این گره کز تو بر دل افتادست

غزل شمارهٔ 49مرا در عشق او کاری فتادست

غزل شمارهٔ 50ندانم تا چه کارم اوفتادست