غزل شمارهٔ 28
Toggle stanza 1چون ز مرغ سحر فغان برخاست
11
چون ز مرغ سحر فغان برخاست
ناله از طاق آسمان برخاست
22
صبح چون دردمید از پس کوه
آتشی از همه جهان برخاست
33
عنبر شب چو سوخت زآتش صبح
بوی عنبر ز گلستان برخاست
44
سپر آفتاب تیغ کشید
قلم عافیت ز جان برخاست
55
ساقی از در درآمد و بنشست
صد قیامت به یک زمان برخاست
66
کس چه داند که چون شراب بخورد
شور چون از شکَرسِتان برخاست
77
زآرزوی سماع و شاهد و می
از همه عاشقان فغان برخاست
88
باده ناخورده مست شد عطار
سوی مدح خدایگان برخاست
زمین