باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101گر جمله تویی همه جهان چیست

غزل شمارهٔ 102ای دلشده دلربای من کیست

غزل شمارهٔ 103در عشق، قرار بی‌قراری است

غزل شمارهٔ 104طریق عشق جانا بی بلا نیست

غزل شمارهٔ 105سخن عشق جز اشارت نیست

غزل شمارهٔ 106عشق را اندر دو عالم هیچ پذرفتار نیست

غزل شمارهٔ 107هر که درین درد گرفتار نیست

غزل شمارهٔ 108دل بگسل از جهان که جهان پایدار نیست

غزل شمارهٔ 109از تو کارم همچو زر بایست نیست

غزل شمارهٔ 110ای دل ز جان در آی که جانان پدید نیست

غزل شمارهٔ 111از قوت مستیم ز هستیم خبر نیست

غزل شمارهٔ 112دل خون شد و از توام خبر نیست

غزل شمارهٔ 113در ره عشاق نام و ننگ نیست

غزل شمارهٔ 114طمع وصل تو مجالم نیست

غزل شمارهٔ 115آفتاب رخ تو پنهان نیست

غزل شمارهٔ 116سرو چون قد خرامان تو نیست

غزل شمارهٔ 117هر دلی کز عشق تو آگاه نیست

غزل شمارهٔ 118کیست که از عشق تو پردهٔ او پاره نیست

غزل شمارهٔ 119در ده خبر است این ، که ز مَه دِه خبری نیست

غزل شمارهٔ 120عشق جز بخشش خدایی نیست

غزل شمارهٔ 121آیینهٔ تو سیاه روی است

غزل شمارهٔ 122زهی زیبا جمالی این چه روی است

غزل شمارهٔ 123هر دیده که بر تو یک نظر داشت

غزل شمارهٔ 124تاب روی تو آفتاب نداشت

غزل شمارهٔ 125درد دل من از حد و اندازه درگذشت

غزل شمارهٔ 126در عشق تو عقل سرنگون گشت

غزل شمارهٔ 127ای دلم مست چشمهٔ نوشت

غزل شمارهٔ 128تا دل من راه جانان بازیافت

غزل شمارهٔ 129تا گل از ابر آب حیوان یافت

غزل شمارهٔ 130تا دل ز کمال تو نشان یافت

غزل شمارهٔ 131دل کمال از لعل میگون تو یافت

غزل شمارهٔ 132پیشگاه عشق را پیشان که یافت

غزل شمارهٔ 133خاک کویت هر دو عالم در نیافت

غزل شمارهٔ 134بس که دل تشنه سوخت وز لبت آبی نیافت

غزل شمارهٔ 135هر دل که ز عشق بی نشان رفت

غزل شمارهٔ 136دوش جان دزدیده از دل راه جانان برگرفت

غزل شمارهٔ 137آتش سودای تو عالم جان در گرفت

غزل شمارهٔ 138گر نبودی در جهان امکان گفت

غزل شمارهٔ 139ای زلف تو دام و دانه خالت

غزل شمارهٔ 140ای آفتاب طفلی در سایهٔ جمالت

غزل شمارهٔ 141ای بی نشان محض نشان از که جویمت

غزل شمارهٔ 142ای چو چشم سوزن عیسی دهانت

غزل شمارهٔ 143ای مُشکِ ختا ، خطِ سیاهت

غزل شمارهٔ 144ای آفتاب سرکش یک ذره خاک پایت

غزل شمارهٔ 145ای پرتو وجودت در عقل بی نهایت

غزل شمارهٔ 146رطل گران ده صبوح زانکه رسیده است صبح

غزل شمارهٔ 147صبح دم زد ساقیا هین الصبوح

غزل شمارهٔ 148کشتی عمر ما کنار افتاد

غزل شمارهٔ 149عکس روی تو بر نگین افتاد

غزل شمارهٔ 150گر هندوی زلفت ز درازی به ره افتاد