باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 51مفشان سر زلف خویش سرمست

غزل شمارهٔ 52عزم آن دارم که امشب نیم مست

غزل شمارهٔ 53دلی کز عشق جانان دردمند است

غزل شمارهٔ 54پی آن گیر کاین ره پیش بردست

غزل شمارهٔ 55زان پیش که بودها نبودست

غزل شمارهٔ 56ره عشاق راهی بی‌کنار است

غزل شمارهٔ 57آتش عشق تو در جان خوشتر است

غزل شمارهٔ 58لعلت از شهد و شکر نیکوتر است

غزل شمارهٔ 59آن دهان نیست که تنگ شکر است

غزل شمارهٔ 60عشق را گوهر ز کانی دیگر است

غزل شمارهٔ 61ذره‌ای اندوه تو از هر دو عالم خوشتر است

غزل شمارهٔ 62مرکب لنگ است و راه دور است

غزل شمارهٔ 63اگر تو عاشقی معشوق دور است

غزل شمارهٔ 64چه رخساره که از بدر منیر است

غزل شمارهٔ 65هر که را ذره‌ای ازین سوز است

غزل شمارهٔ 66روی تو شمع آفتاب بس است

غزل شمارهٔ 67شمع رویت ختم زیبایی بس است

غزل شمارهٔ 68وشاقی اعجمی با دشنه در دست

غزل شمارهٔ 69نیم شبی سیم برم نیم مست

غزل شمارهٔ 70دوش ناگه آمد و در جان نشست

غزل شمارهٔ 71در سرم از عشقت این سودا خوش است

غزل شمارهٔ 72چشم خوشش مست نیست لیک چو مستان خوش است

غزل شمارهٔ 73حسن تو رونق جهان بشکست

غزل شمارهٔ 74در دلم تا برق عشق او بجست

غزل شمارهٔ 75سر عشقت مشکلی بس مشکل است

غزل شمارهٔ 76رَه میخانه و مسجد کدام است

غزل شمارهٔ 77تا در تو خیال خاص و عام است

غزل شمارهٔ 78غم بسی دارم چه جای صد غم است

غزل شمارهٔ 79درج لعلت دلگشای مردم است

غزل شمارهٔ 80خاصیت عشقت که برون از دو جهان است

غزل شمارهٔ 81هر شور و شری که در جهان است

غزل شمارهٔ 82تا چشم برندوزی از هر چه در جهان است

غزل شمارهٔ 83عشق تو قلاوز جهان است

غزل شمارهٔ 84تا عشق تودر میان جان است

غزل شمارهٔ 85جهانی جان چو پروانه از آن است

غزل شمارهٔ 86همه عالم خروش و جوش از آن است

غزل شمارهٔ 87رهی کان ره نهان اندر نهان است

غزل شمارهٔ 88چون دلبر من سبز خط و پسته دهان است

غزل شمارهٔ 89کم شدن در کم شدن دین من است

غزل شمارهٔ 90عشق تو ز اختیار بیرونست

غزل شمارهٔ 91عشق جمال جانان دریای آتشین است

غزل شمارهٔ 92شیر در کار عشق مسکین است

غزل شمارهٔ 93بت ترسای من مست شبانه است

غزل شمارهٔ 94هر که درین دیرخانه مرد یگانه است

غزل شمارهٔ 95ای به وصفت ، گم شده هرجان که هست

غزل شمارهٔ 96خراباتی است پر رندان سرمست

غزل شمارهٔ 97شادی به روزگار شناسندگان مست

غزل شمارهٔ 98بی تو از صد شادیم یک غم به است

غزل شمارهٔ 99نور ایمان از بیاض روی اوست

غزل شمارهٔ 100شمع رویت را دلم پروانه‌ای است