غزل شمارهٔ 356
Toggle stanza 1چو از جیبش مه تابان برآید
11
چو از جیبش مه تابان برآید
خروش از گنبد گردان برآید
22
بسی گل دیدهام اما ز رویش
به وقت شرم صد چندان برآید
33
اگر اندیشهٔ یک روزهٔ او
بگویم با تو صد دیوان برآید
44
بدو گفتم که ای گلچهره مگذار
که از گلنار تو ریحان برآید
55
مرا گفتا که خوش باشد که سبزه
ز گرد چشمهٔ حیوان برآید
66
خط سبزم به چستی سرخییی جست
سزد گر از گل خندان برآید
77
خطم گر مینخواهی نیز مگری
که بی شک سبزه از باران برآید
88
جهانسوزا ز پرده گر برآیی
دمار از خلق سرگردان برآید
99
فرو شد روز من یک شب برم آی
که تا کار من حیران برآید
1010
مرا با شیر شد مهر تو در دل
عجب نبود اگر با جان برآید
1111
ز من جان خواستی و نیست دشوار
بده یک بوسه تا آسان برآید
1212
زهی زلفت گرفته گرد عالم
ز بیم زلف مه پنهان برآید
1313
چو زلف کافرت در کار آید
بسا مؤمن که از ایمان برآید
1414
دلم در چاه زندان فراق است
ندانم تا کی از زندان برآید
1515
ز یک موی سر زلفت رسن ساز
که تا زین چاه بیپایان برآید
1616
اگر عطار بویی یابد از تو
دلش زین وادی هجران برآید
زمین