غزل شمارهٔ 352
شاعر: عطار
وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
قافیہ: اندریغماید
صنف: غزل
صداکار: عندلیب
Toggle stanza 1عشق تو به جان دریغم آید
11
عشق تو به جان دریغم آید
نامت به زبان دریغم آید
22
وصف سر زلف پر طلسمت
از شرح و بیان دریغم آید
33
از زلف تو سرکشان ره را
یک موی نشان دریغم آید
44
من مویمیان نگویمت زانک
این وصف بدان دریغم آید
55
هر چند میان تو چو مویی است
مویی به میان دریغم آید
66
دل میخواهی و من نیم آنک
هرگز ز تو جان دریغم آید
77
یک ذره خیال چهرهٔ تو
از هر دو جهان دریغم آید
88
نی نی که ز رخ نقاب بردار
کان روی نهان دریغم آید
99
عطار چون از تو شد سبک دل
در بند گران دریغم آید