باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 451ای عقل گرفته از رخت فال

غزل شمارهٔ 452صورت نبندد ای صنم، بی زلف تو آرام دل

غزل شمارهٔ 453زهی در کوی عشقت مسکن دل

غزل شمارهٔ 454ای زلف تو شبی خوش وانگه به روز حاصل

غزل شمارهٔ 455عشق جانی داد و بستد والسلام

غزل شمارهٔ 456صبح رخ از پرده نمود ای غلام

غزل شمارهٔ 457گشت جهان همچو نگار ای غلام

غزل شمارهٔ 458خورد بر شب صبحدم شام ای غلام

غزل شمارهٔ 459صبح بر افراخت علم ای غلام

غزل شمارهٔ 460صبح برانداخت نقاب ای غلام

غزل شمارهٔ 461عاشق لعل شکربار توام

غزل شمارهٔ 462شیفتهٔ حلقهٔ گوش توام

غزل شمارهٔ 463خط مکش در وفا کزآن توام

غزل شمارهٔ 464فتنهٔ زلف دلربای توام

غزل شمارهٔ 465در خطت تا دل به جان در بسته‌ام

غزل شمارهٔ 466تا دیده‌ام رخ تو کم جان گرفته‌ام

غزل شمارهٔ 467از می عشق تو مست افتاده‌ام

غزل شمارهٔ 468کار بر خود سخت مشکل کرده‌ام

غزل شمارهٔ 469من شراب از ساغرِ جان خورده‌ام

غزل شمارهٔ 470بی دل و بی قراری مانده‌ام

غزل شمارهٔ 471بیشتر عمر چنان بوده‌ام

غزل شمارهٔ 472روی تو در حسن چنان دیده‌ام

غزل شمارهٔ 473از بس که روز و شب غم بر غم کشیده‌ام

غزل شمارهٔ 474ای برده به آب‌روی آبم

غزل شمارهٔ 475نه ز وصل تو نشان می‌یابم

غزل شمارهٔ 476از عشق تو من به دیر بنشستم

غزل شمارهٔ 477تو بلندی عظیم و من پستم

غزل شمارهٔ 478درآمد دوش ترک نیم مستم

غزل شمارهٔ 479ساقیا توبه شکستم، جرعه‌ای می ده به دستم

غزل شمارهٔ 480دی در صف اوباش زمانی بنشستم

غزل شمارهٔ 481مرا قلاش می‌خوانند، هستم

غزل شمارهٔ 482از می عشق تو چنان مستم

غزل شمارهٔ 483عزم عشق دلستانی داشتم

غزل شمارهٔ 484دوش چشم خود ز خون دریای گوهر یافتم

غزل شمارهٔ 485آنچه من در عشق جانان یافتم

غزل شمارهٔ 486دوش، چون گردون کنار خویش پر خون یافتم

غزل شمارهٔ 487دوش درون صومعه، دیر مغانه یافتم

غزل شمارهٔ 488دوش دل را در بلایی یافتم

غزل شمارهٔ 489یک غمت را هزار جان گفتم

غزل شمارهٔ 490دریاب که رخت برنهادم

غزل شمارهٔ 491بر درد تو دل از آن نهادم

غزل شمارهٔ 492ای عشق تو پیشوای دردم

غزل شمارهٔ 493منم آن گبر دیرینه که بتخانه بنا کردم

غزل شمارهٔ 494تا روی تو قبلهٔ نظر کردم

غزل شمارهٔ 495هر شبی عشقت جگر می‌سوزدم

غزل شمارهٔ 496گم شدم در خود نمی‌دانم کجا پیدا شدم

غزل شمارهٔ 497در سفر عشق چنان گم شدم

غزل شمارهٔ 498ای عشق بی نشان ز تو من بی نشان شدم

غزل شمارهٔ 499تا ز سر عشق سرگردان شدم

غزل شمارهٔ 500تا جمال تو بدیدم مست و مدهوش آمدم