غزل شمارهٔ 467
شاعر: عطار
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
قافیہ: ستافتادهام
صنف: غزل
صداکار: عندلیب
Toggle stanza 1از می عشق تو مست افتادهام
11
از می عشق تو مست افتادهام
بر درت چون خاک پست افتادهام
22
مستیم را نیست هشیاری پدید
کز نخستین روز مست افتادهام
33
در خرابات خراب عاشقی
عاشق و دردیپرست افتادهام
44
توبه من چون بود هرگز درست
کز ملامت در شکست افتادهام
55
نیستی من ز هستی من است
نیستم زیرا که هست افتادهام
66
میتپم چون ماهیی دانی چرا
زانکه از دریا به شست افتادهام
77
بی خودم کن ساقیا بگشای دست
زانکه در خود پای بست افتادهام
88
دست دور از روی چون ماهت که من
دورم از رویت ز دست افتادهام
99
این زمان عطار و یک نصفی شراب
کز زمان در نصف شست افتادهام