باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 501دوش از وثاق دلبری سرمست بیرون آمدم

غزل شمارهٔ 502رفتم به زیر پرده و بیرون نیامدم

غزل شمارهٔ 503تو می‌دانی که در کار تو چون مضطر فرو ماندم

غزل شمارهٔ 504تا بر رخ تو نظر فکندم

غزل شمارهٔ 505تا عشق تو را به جان ربودم

غزل شمارهٔ 506تا عشق تو سوخت همچو عودم

غزل شمارهٔ 507سواد خط تو چون نافع نظر دیدم

غزل شمارهٔ 508عشق بالای کفر و دین دیدم

غزل شمارهٔ 509دریغا کانچه جستم آن ندیدم

غزل شمارهٔ 510تا چشم باز کردم نور رخ تو دیدم

غزل شمارهٔ 511آن در که بسته باید تا چند باز دارم

غزل شمارهٔ 512من با تو هزار کار دارم

غزل شمارهٔ 513ازین کاری که من دارم نه جان دارم نه تن دارم

غزل شمارهٔ 514تا عشق تو در میان جان دارم

غزل شمارهٔ 515مسلمانان من آن گبرم که دین را خوار می‌دارم

غزل شمارهٔ 516جانا مرا چه سوزی چون بال و پر ندارم

غزل شمارهٔ 517دل رفت وز جان خبر ندارم

غزل شمارهٔ 518فریاد کز غم تو فریادرس ندارم

غزل شمارهٔ 519سر مویی سر عالم ندارم

غزل شمارهٔ 520بی تو زمانی سر زمانه ندارم

غزل شمارهٔ 521چه سازم که سوی تو راهی ندارم

غزل شمارهٔ 522اگر عشقت به جای جان ندارم

غزل شمارهٔ 523تا نرگست به دشنه چون شمع کشت زارم

غزل شمارهٔ 524نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم

غزل شمارهٔ 525اگر برشمارم غم بیشمارم

غزل شمارهٔ 526بی تو نیست آرامم کز جهان تو را دارم

غزل شمارهٔ 527پشتا پشت است با تو کارم

غزل شمارهٔ 528چون من ز همه عالم ترسا بچه‌ای دارم

غزل شمارهٔ 529ترسا بچه‌ای کشید در کارم

غزل شمارهٔ 530ترک قلندر من دوش درآمد از درم

غزل شمارهٔ 531گنج دزدیده ز جایی پی برم

غزل شمارهٔ 532خبرت هست که خون شد جگرم

غزل شمارهٔ 533گر بوی یک شکن ز سر زلف دلبرم

غزل شمارهٔ 534گر از میان آتش دل دم برآورم

غزل شمارهٔ 535تیر عشقت بر دل و جان می‌خورم

غزل شمارهٔ 536روزی که عتاب یار درگیرم

غزل شمارهٔ 537زیر بار ستمت می‌میرم

غزل شمارهٔ 538کار چو از دست من برفت چه سازم

غزل شمارهٔ 539با این دل بی خبر چه سازم

غزل شمارهٔ 540از بس که چو شمع از غم تو زار بسوزم

غزل شمارهٔ 541بی لبت از آب حیوان می‌بسم

غزل شمارهٔ 542هرگاه که مست آن لقا باشم

غزل شمارهٔ 543دامن دل از تو در خون می‌کشم

غزل شمارهٔ 544دل و جانم ببرد جان و دلم

غزل شمارهٔ 545ای عشق تو قبلهٔ قبولم

غزل شمارهٔ 546کجایی ساقیا می ده مدامم

غزل شمارهٔ 547خویش را چند ز اندیشه به سر گردانم

غزل شمارهٔ 548ای جان و جهان رویت پیدا نکنی دانم

غزل شمارهٔ 549هرگز دل پر خون را خرم نکنی دانم

غزل شمارهٔ 550درد دل را دوا نمی‌دانم